Bęben (architektura)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kopuła Kaplicy Zygmuntowskiej na Wawelu, wyróżnia się ośmioboczny bęben przepruty okrągłymi oknami
WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło bęben w Wikisłowniku

Bęben (tambur) – w architekturze wieloboczna, eliptyczna lub cylindryczna część budynku, stanowiąca podbudowę pod kopułą, hełmem lub latarnią.

Często w ścianach bębna umieszczane były okna, będące głównym źródłem światła dziennego, które doświetlały przestrzeń pod kopułą. Bęben jest elementem architektonicznym charakterystycznym dla architektury wczesnochrześcijańskiej, bizantyjskiej (średniowiecznych budowli w Grecji i Armenii) oraz dla architektury renesansu, baroku i klasycyzmu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]