Barwienie metodą Ziehla-Neelsena
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Różnicujące Ziehl-Neelsena |
|
 Bakterie gruźlicy zabarwione metodą Ziehla-Neelsena |
|
| Metoda | |
| Zastosowanie | uwidocznienie drobnoustrojów charakteryzujących się cechą kwasooporności |
| Użyte odczynniki | fuksyna karbolowa,roztwór alkoholu etylowego zakwaszonego kwasem solnym, błękit metylenowy |
| Zabarwienie wybranych struktur | |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 |
Ten artykuł od 2010-03 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
Barwienie metodą Ziehla-Neelsena – w bakteriologii rodzaj techniki diagnostycznej służącej do odróżniania bakterii kwasoopornych i niekwasoopornych (diagnostyka gruźlicy).
Spis treści |
Wykonanie [edytuj]
- na utrwalony rozmaz bakterii na odtłuszczonym szkiełku podstawowym nanosimy barwnik podstawowy (stężona fuksyna karbolowa[1]) na 15 min. W trakcie barwienia podgrzewamy preparat palnikiem (do tzw. "trzech par")
- zlewamy barwnik. Nie spłukujemy wodą destylowaną
- odbarwiamy preparat w 3% roztworze HCl w etanolu (kwaśny alkohol)
- spłukujemy wodą destylowaną
- nanosimy barwnik kontrastowy, np. błękit metylenowy na 10 min.
- spłukujemy wodą destylowaną
- suszymy preparat na pasku bibuły i przeprowadzamy obserwacje w mikroskopie świetlnym z zastosowaniem imersji
Wynik [edytuj]
W wyniku takiego postępowania bakterie kwasooporne przybierają kolor czerwony pochodzący od fuksyny (nie odbarwiają się one bowiem w kwaśnym alkoholu). Natomiast bakterie niekwasooporne są wrażliwe na działanie kwaśnego alkoholu, odbarwiają się w nim z fuksyny i mają kolor niebieski od błękitu metylenowego.
Metodą tą można też barwić zarodniki grzybów i przetrwalniki bakterii.
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ Hans Günter Schlegel: Mikrobiologia ogólna. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2003, s. 129. ISBN 83-01-13999-4.
