Fuksyna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Fuksyna
Fuksyna jako ciało stałe Fuksyna w roztworze wodnym
Fuksyna jako ciało stałe Fuksyna w roztworze wodnym
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C20H20N3· HCl
Masa molowa 337.86 g/mol
Wygląd ciało stałe o ciemnozielonej barwie
Identyfikacja
Numer CAS 632-99-5
PubChem 12447
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Fuksyna (rozanilina) – mieszanina organicznych związków chemicznych z grupy barwników trifenylometylowych (trytylowych), składająca się z chlorowodorków pararozaniliny (triaminotrytylu bez podstawników metylowych), rozaniliny (z jednym pierścieniem toluidynowym) i wyższych homologów zawierających 2 lub 3 pierścienie toluidynowe. Ma czerwony kolor i zielony, metaliczny połysk. Jej nazwa pochodzi prawdopodobnie od koloru kwiatów rodzaju fuksja[1]. Po raz pierwszy została zsyntetyzowana w roku 1858 przez polskiego chemika Jakuba Natansona[2] jako jeden z pierwszych barwników syntetycznych.

Otrzymywana jest przez utlenienie mieszaniny aniliny i toluidyny (metyloaniliny) za pomocą np. nitrobenzenu.

Metylowe pochodne pararozaniliny to m.in. fiolet metylowy (którego głównym składnikiem jest pochodne pięciometylowa)i fiolet krystaliczny (pochodna sześciometylowa).

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Stosowana do wyrobu farb i atramentów oraz do barwienia papieru i włókien naturalnych (wełny, bawełny, jedwabiu). Mało odporna na działanie światła. Wykorzystywana także w chemii analitycznej: w postaci roztworu w lodowatym kwasie octowym do wykrywania azotynów, jako roztwór w rozcieńczonym kwasie solnym do wykrywania bromianów oraz w formie odbarwionej wodorosiarczynem sodu lub dwutlenkiem siarki do wykrywania bromków i aldehydów. Stosowana jest również jako barwnik w mikrobiologii w barwieniu metodą Grama do odróżnienia bakterii Gram-dodatnich od Gram-ujemnych (te ostanie barwi na kolor różowy).

Przypisy

  1. Definition of fuchsine (ang.). Merriam-Webster Online Dictionary. [dostęp 2009-03-11].
  2. Podręczny słownik chemiczny. Romuald Hassa, Janusz Mrzigod, Janusz Nowakowski (redaktorzy). Wyd. I. Katowice: Videograf II, 2004, s. 260. ISBN 8371832400.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]