Biblioteka programistyczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Biblioteka programistycznaplik dostarczający podprogramy, dane oraz typy danych które mogą zostać wykorzystane z poziomu kodu źródłowego programu. Użycie bibliotek to sposób na ponowne wykorzystanie tego samego kodu.

Dobór odpowiedniej biblioteki programistycznej może ułatwić zaimplementowanie niemalże dowolnego zadania. Pisanie programów jedynie za pomocą czystych elementów języka programowania jest czasochłonne, a czasami nawet niemożliwe.

Kategoryzacja[edytuj | edytuj kod]

Ze względu na czas dołączania biblioteki do programu wyróżniamy biblioteki statyczne dołączane w czasie konsolidacji oraz biblioteki dynamiczne dołączane w czasie uruchamiania programu.

Biblioteki statyczne[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Biblioteka statyczna.

Biblioteki statyczne (ang. static library) łączone są z programem w momencie konsolidacji (linkowania). W przypadku narzędzi dostarczonych przez Microsoft dla systemów z rodziny Windows pliki bibliotek mają zazwyczaj rozszerzenia .lib lub .obj, natomiast dla pakietów w systemach z rodziny Unix (np. GCC) i ich portach dla systemu Microsoftu (jakim jest np. MinGW) są to .a lub .o[potrzebne źródło].

Biblioteki dynamiczne[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Biblioteka dynamiczna.

Wrappery[edytuj | edytuj kod]

Biblioteki są bardzo często związane z jednym językiem programowania. Interfejsy do innych języków są tworzone za pomocą tzw. wrapperów – fragmentów kodu, które odbierają wywołanie w języku danego programu, przetwarzają je na wywołanie języka biblioteki, wysyłają wywołanie do biblioteki i przetwarzają zwrócone wyniki na postać odpowiednią dla danego języka. Popularnym językiem, w którym pisane są biblioteki, jest język C, ze względu na łatwość pisania wrapperów z C do innych języków.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Za twórców koncepcji bibliotek uważani są Maurice Wilkes, David J. Wheeler i Stanley Gill, autorzy książki „The Preparation of Programs for an Electronic Digital Computer” z 1951.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]