Bielik melanezyjski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bielik melanezyjski
Haliaeetus sanfordi[1]
Mayr, 1935
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada neognatyczne
Rząd szponiaste
Rodzina jastrzębiowate
Podrodzina jastrzębie
Rodzaj Haliaeetus
Gatunek bielik melanezyjski
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 VU pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies

Bielik melanezyjski (Haliaeetus sanfordi) – gatunek dużego ptaka drapieżnego z rodziny jastrzębiowatych (Accipitridae). Gatunek endemiczny, występuje jedynie na Wyspach Salomona. Zamieszkuje przybrzeżne lasy i jeziora.

Gatunek został odkryty przez dr. Leonarda C. Sanforda, od którego nazwiska została nadana mu nazwa. Po raz pierwszy opisany przez Ernsta Mayra w 1935 roku.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Wygląd zewnętrzny
Upierzenie białawo-brązowe, nieco jaśniejsze na głowie i szyi. Od piersi w dół zabarwienie od ciemnobrązowego do szaro-czarnego. Ten gatunek jest wyjątkiem w rodzaju Haliaeetus, ponieważ ma ogon ciemny przez całe życie.
Rozmiary
długość ciała ok. 70–90 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 165–185 cm

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Pożywienie tego orłana to głównie padlina, ryby, kraby, żółwie i węże morskie. Sporadycznie także małe ptaki oraz owoce rosnące w koronach lasów deszczowych.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Jaja
Zwykle składa dwa jaja.
Pora lęgowa
Od sierpnia do października.

Przypisy

  1. Haliaeetus sanfordi w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Haliaeetus sanfordi. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • IUCN2006 BirdLife International Database entry includes justification for why this species is vulnerable
  • Birdlife factsheet
  • Wink, M.; Heidrich, P. & Fentzloff, C. (1996): A mtDNA phylogeny of sea eagles (genus Haliaeetus) based on nucleotide sequences of the cytochrome b gene. Biochemical Systematics and Ecology 24: 783-791. PDF fulltext