Bitwa nad Trebią

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa nad Trebią
II wojna punicka 218201 p.n.e.
Battle trebia.png
Bitwa nad Trebią
Czas 18 grudnia 218 p.n.e.
Miejsce nad rzeką Trebią
Terytorium Republika rzymska
Wynik zwycięstwo Kartaginy
Strony konfliktu
Republika rzymska Kartagina
Dowódcy
Tytus Semproniusz Longus, Korneliusz Scypion Hannibal
Siły
ok. 45 000 ok. 40 000
Straty
15 000 – 20 000[1] ok. 5 000
II wojna punicka

Rodan - Durencja - TicinusTrebiaJezioro TrazymeńskieKannyNola 1Nola 2Nola 3Syrakuzy - KapuaSilarusHerdonia 1Herdonia 2NumistroAsculumNowa Kartagina - Petelia - BaeculaGrumentumMetaurusIlipaKrotonarzeka BagradasZama

Bitwa nad Trebią – starcie zbrojne,które miało miejsce 18 grudnia 218 p.n.e. między legionami rzymskimi Semproniusza i Scypiona a wojskami Hannibala w czasie II wojny punickiej.

Przed bitwą[edytuj | edytuj kod]

Po bitwie nad rzeką Ticinus i wycofaniu się wojsk Scypiona, Semproniusz przerzucił swoje oddziały przez Adriatyk do doliny Padu, aby wesprzeć mocno osłabione siły rzymskie. Po połączeniu się z legionami Scypiona Semproniusz zadecydował, wbrew radom tego ostatniego, wydać bitwę Hannibalowi.

Wojska rzymskie biorące udział w bitwie liczyły 30 000 piechoty i 6 000 jazdy (16 tysięcy Rzymian i 20 tysięcy sprzymierzeńców), Hannibal dysponował 40 000 żołnierzami różnych narodowości, głównie Kartagińczykami i Gallami. W tej liczbie było aż 10 tysięcy doborowych kawalerzystów (Numidyjczyków i Galów). Poza tym Hannibal miał jeszcze kilka słoni bojowych. Przed bitwą Hannibal rozkazał swojemu bratu Magonowi by na czele tysiąca żołnierzy zaczaił się w głębokim parowie[2]. Żołnierze ci mieli być użyci w kluczowym momencie bitwy.

Bitwa[edytuj | edytuj kod]

Przeciwników oddzielała rzeka Trebia. By sprowokować Rzymian do przekroczenia rzeki, Hannibal wysłał liczący 500 numidyjskich jeźdźców oddział na brzeg zajmowany przez przeciwnika. W tym czasie pozostali wojownicy kartagińscy spożywali ciepły posiłek i nacierali ciała oliwą w celu ochrony przed zimnem[2]. Podpuszczony przez kartagińskiego wodza Semproniusz nakazał pogoń za lekką jazdą przez rzekę. Gdy przemoczeni i zmarznięci Rzymianie wyszli na drugi brzeg, natknęli się na kontratak Kartagińczyków. W centrum toczył się wyrównany bój, ale na skrzydłach doborowa jazda Hannibala rozbiła szybko rzymską kawalerię. Związane walką oddziały rzymskie zostały w dodatku zaskoczone atakiem niewielkiego oddziału 1 000 żołnierzy Magona, który początkowo ukryty w parowie był niewidoczny dla Rzymian. Przypuścił on atak na lewe skrzydło i tyły przeciwnika. Złamało to opór Rzymian i przekształciło bitwę w rzeź legionów. W zwartym szyku uszło z pola bitwy jedynie 10 000 rzymskich żołnierzy, którzy przełamali centrum armii Hannibala i umknęli do pobliskiej Placencji.

Podsumowanie[edytuj | edytuj kod]

Straty Rzymian to 30 000 zabitych i wziętych do niewoli (sprzymierzeńców Rzymu Hannibal nakazał potem wypuścić), kartagiński wódz stracił nieco ponad 5 000 swoich żołnierzy, wysokie były straty wśród zwierząt, szczególnie słoni bojowych źle znoszących ciężkie warunki atmosferyczne[3].

Następstwa[edytuj | edytuj kod]

Kampania Hannibala w Italii

W następstwie klęski Rzymian Hannibal uzyskał dogodną bazę zaopatrzeniową w dolinie Padu. Dodatkowo umocniło się przymierze pomiędzy Kartagińczykami a galijskimi plemionami z północnej Italii. Dzięki temu jego siły wkrótce po bitwie zasilone zostały przez 10 000 galijskich wojowników[4].

Przypisy

  1. Invasion of Italy. [dostęp 2010-12-23].
  2. 2,0 2,1 Janusz. Sikorski: Kanny 216 p.n.e.. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1984, s. 59. ISBN 83-11-07081-4.
  3. Janusz. Sikorski: Kanny 216 p.n.e.. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1984, s. 60. ISBN 83-11-07081-4.
  4. Janusz. Sikorski: Kanny 216 p.n.e.. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1984, s. 61. ISBN 83-11-07081-4.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]