Bitwa nad Trebią
| Bitwa nad Trebią II wojna punicka 218–201 p.n.e. |
|||||||||||||||||
 Bitwa nad Trebią
|
|||||||||||||||||
| Czas | 18 grudnia 218 p.n.e. | ||||||||||||||||
| Miejsce | nad rzeką Trebią | ||||||||||||||||
| Terytorium | Republika rzymska | ||||||||||||||||
| Wynik | zwycięstwo Kartaginy | ||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
| II wojna punicka |
|---|
|
Rodan - Durencja - Ticinus – Trebia – Jezioro Trazymeńskie – Kanny – Nola 1 – Nola 2 – Nola 3 – Syrakuzy - Kapua – Silarus – Herdonia 1 – Herdonia 2 – Numistro – Asculum – Nowa Kartagina - Petelia - Baecula – Grumentum – Metaurus – Ilipa – Krotona – rzeka Bagradas – Zama |
Bitwa nad Trebią – starcie zbrojne,które miało miejsce 18 grudnia 218 p.n.e. między legionami rzymskimi Semproniusza i Scypiona a wojskami Hannibala w czasie II wojny punickiej.
Spis treści |
Przed bitwą [edytuj]
Po bitwie nad rzeką Ticinus i wycofaniu się wojsk Scypiona, Semproniusz przerzucił swoje oddziały przez Adriatyk do doliny Padu, aby wesprzeć mocno osłabione siły rzymskie. Po połączeniu się z legionami Scypiona Semproniusz zadecydował, wbrew radom tego ostatniego, wydać bitwę Hannibalowi.
Wojska rzymskie biorące udział w bitwie liczyły 30 000 piechoty i 6 000 jazdy (16 tysięcy Rzymian i 20 tysięcy sprzymierzeńców), Hannibal dysponował 40 000 żołnierzami różnych narodowości, głównie Kartagińczykami i Gallami. W tej liczbie było aż 10 tysięcy doborowych kawalerzystów (Numidyjczyków i Galów). Poza tym Hannibal miał jeszcze kilka słoni bojowych. Przed bitwą Hannibal rozkazał swojemu bratu Magonowi by na czele tysiąca żołnierzy zaczaił się w głębokim parowie[2]. Żołnierze ci mieli być użyci w kluczowym momencie bitwy.
Bitwa [edytuj]
Przeciwników oddzielała rzeka Trebia. By sprowokować Rzymian do przekroczenia rzeki, Hannibal wysłał liczący 500 numidyjskich jeźdźców oddział na brzeg zajmowany przez przeciwnika. W tym czasie pozostali wojownicy kartagińscy spożywali ciepły posiłek i nacierali ciała oliwą w celu ochrony przed zimnem[2]. Podpuszczony przez kartagińskiego wodza Semproniusz nakazał pogoń za lekką jazdą przez rzekę. Gdy przemoczeni i zmarznięci Rzymianie wyszli na drugi brzeg, natknęli się na kontratak Kartagińczyków. W centrum toczył się wyrównany bój, ale na skrzydłach doborowa jazda Hannibala rozbiła szybko rzymską kawalerię. Związane walką oddziały rzymskie zostały w dodatku zaskoczone atakiem niewielkiego oddziału 1 000 żołnierzy Magona, który początkowo ukryty w parowie był niewidoczny dla Rzymian. Przypuścił on atak na lewe skrzydło i tyły przeciwnika. Złamało to opór Rzymian i przekształciło bitwę w rzeź legionów. W zwartym szyku uszło z pola bitwy jedynie 10 000 rzymskich żołnierzy, którzy przełamali centrum armii Hannibala i umknęli do pobliskiej Placencji.
Podsumowanie [edytuj]
Straty Rzymian to 30 000 zabitych i wziętych do niewoli (sprzymierzeńców Rzymu Hannibal nakazał potem wypuścić), kartagiński wódz stracił nieco ponad 5 000 swoich żołnierzy, wysokie były straty wśród zwierząt, szczególnie słoni bojowych źle znoszących ciężkie warunki atmosferyczne[3].
Następstwa [edytuj]
W następstwie klęski Rzymian Hannibal uzyskał dogodną bazę zaopatrzeniową w dolinie Padu. Dodatkowo umocniło się przymierze pomiędzy Kartagińczykami a galijskimi plemionami z północnej Italii. Dzięki temu jego siły wkrótce po bitwie zasilone zostały przez 10 000 galijskich wojowników[4].
Przypisy
- ↑ Invasion of Italy. [dostęp 2010-12-23].
- ↑ 2,0 2,1 Janusz. Sikorski: Kanny 216 p.n.e.. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1984, s. 59. ISBN 83-11-07081-4.
- ↑ Janusz. Sikorski: Kanny 216 p.n.e.. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1984, s. 60. ISBN 83-11-07081-4.
- ↑ Janusz. Sikorski: Kanny 216 p.n.e.. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1984, s. 61. ISBN 83-11-07081-4.
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Invasion of Italy (ang.). [dostęp 2010-12-23].
