Bitwa nad rzeką Reknicą

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa nad rzeką Reknicą
Walki Ottona I ze Słowianami
Recknitz Damgarten 01.JPG
rzeka Reknica
Czas 16 października 955
Miejsce rejon Recknitz
Terytorium Meklemburgia
Wynik Zwycięstwo wojsk królewskich
Strony konfliktu
wojska królewskie Słowianie (Obodryci, Wieleci)
Dowódcy
Otton I Wielki, Gero (margrabia Marchii Wschodniej) Stoigniew
Siły
7 000 saskich rycerzy,
1 000 Fryzów
8 000 piechoty,
1 000 lekkiej jazdy
Straty
1 100 zabitych,
2 000 rannych
4 500 zabitych,
2 000 rannych,
700 jeńców (straconych po bitwie)

Bitwa nad rzeką Reknicą – starcie zbrojne pomiędzy wojskami słowiańskimi a siłami wschodniofrankijskiego (niemieckiego) króla Ottona I, które miało miejsce przypuszczalnie w pobliżu dzisiejszej miejscowości Pantlitz koło Ribnitz-Damgarten 16 października 955 roku[1]. Według meklemburskiego historyka Wilhelma Gottlieba Beyera pole bitwy znajdowało się w rejonie położonym pomiędzy Plauer See oraz Lenzer Reke. Bitwa zakończyła się porażką wojsk słowiańskich Obodrytów dowodzonych przez Stoigniewa. Po bitwie nastąpił trwający blisko 30 lat okres pokoju ze Słowianami zakończony wybuchem wielkiego powstania Słowian połabskich w 983 roku.

W czasie gdy król Otton I uwikłany był w odpieranie ataków Węgrów, nastąpił sojusz Wichmana II oraz Ekberta z Ambergau z dwoma słowiańskimi książętami – Nakonem, założycielem dynastii Nakonidów, oraz jego bratem Stoigniewem. W roku 955 zwaśnione z Sasami plemię Obodrytów oraz inne zjednoczone plemiona słowiańskie najechały ziemie saskie, napadając m.in. na miasto Cocarescemier w którym zabito wszystkich pełnoletnich mężczyzn, a kobiety z dziećmi pojmano.

Po zwycięskiej bitwie nad rzeką Lech z Węgrami, Otton I wypowiedział wojnę Wichmanowi II oraz Ekbertowi, a jego wojska wtargnęły na ziemie Obodrytów. Paląc i pustosząc ziemie wroga, Niemcy zostali w pewnym momencie osaczeni przez przeciwnika. W rejonie rzeki Reknicy doszło do decydującej bitwy. Po stronie niemieckiej dowodzonej przez Gerona stanęło do walki 7 tys. saskiego rycerstwa i 1 tys. piechoty fryzyjskiej. Słowianie dysponowali 8 tys. piechoty oraz 1 tys. lekkiej jazdy. W pewnym momencie wojskom Ottona udało się znaleźć dogodne do przeprawy miejsce, gdzie po naprędce wykonanym moście przerzucono siły na wschodnią stronę rzeki. Stąd dokonano ataku na znajdujące się po tej stronie rzeki wojska słowiańskie. Krwawa bitwa zakończyła się zwycięstwem wojsk Gerona, które straciły 1,1 tys. zabitych i odnotowały 2 tys. rannych. Po stronie Obodrytów i Wieletów śmierć poniosło 4,5 tys. walczących, a 2 tys. zostało rannych. Według kroniki Thietmara Stoigniewa pojmano podczas ucieczki, po czym ścięto na rozkaz króla. Następnego dnia po bitwie nastąpiła egzekucja 700 słowiańskich jeńców, których także ścięto na polu bitwy (relacja Widukinda). Bezpośredniego doradcę Stoigniewa miano oślepić i uciąć mu język. Po tej klęsce Obodryci oraz Wieleci uznali zwierzchność Ottona i zmuszeni zostali do płacenia mu trybutu.

Przypisy

  1. A. Turasiewicz, Dzieje polityczne Obodrzyców, Kraków 2004, s. 93.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lutz Mohr: Die Schlacht an der Raxa. Verein für Erlebbare Geschichte des Mare Balticum e. V., Stralsund 2006.
  • Lutz Partenheimer: Die Entstehung der Mark Brandenburg. Köln/Weimar/Wien 2007. Schilderung der Schlacht S. 29–31