Bitwa nad rzeką Lech (955)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy bitwy w 955 roku. Zobacz też: inne bitwy nad rzeką Lech.
Bitwa na Lechowym Polu
Lechfeld1457.jpg
Bitwa nad rzeką Lech na ilustracji
Hektora Mülicha (1415-1490), pochodzącej z kroniki Norymbergi z 1457 r. autorstwa Sigmunda Meisterlina (Staatsbibliothek Augsburg)
Czas 1012 sierpnia 955 roku
Miejsce niedaleko Augsburga w Bawarii
Przyczyna łupieżcze wyprawy Węgrów na tereny Europy Zachodniej
Wynik decydujące zwycięstwo Niemców
Strony konfliktu
Państwo wschodniofrankijskie Węgrzy
Dowódcy
Otton I Wielki harka Bulcsú i książę Lél
Siły
ok. 10 tys. ciężkiej jazdy ok. 50 tys. lekkiej jazdy
Straty
ok. 3 tys. ok. 35–40 tys.
Walki Węgrów z Niemcami

Najazd Węgrów na Niemcy (924) - Unstruta (933) - Lech (955) - Ménfő (1044)

Bitwa na Lechowym Polu (niem. Lechfeld) lub nad rzeką Lech – starcie zbrojne, które miało miejsce w dniach 10–12 sierpnia 955 roku[1] koło Augsburga pomiędzy rycerstwem niemieckim pod wodzą króla niemieckiego Ottona I, posiłkowanym przez Czechów, a wojskami Węgrów. Jedna z najważniejszych bitew w dziejach Europy.

Po usadowieniu się na terenie Kotliny Karpackiej w 895 r., Węgrzy w ciągu pierwszej połowy X wieku regularnie najeżdżali Europę Zachodnią, docierając ze swoimi najazdami łupieżczymi aż do Hiszpanii, południowych Włoch, Normandii i północnych Niemiec. Ze szczególną intensywnością najeżdżali tereny Bawarii. Władcy europejscy przez długi czas byli całkowicie bezradni wobec tych powtarzających się najazdów. Jedynie w 933 r. w bitwie nad Unstrutą udało się Henrykowi I pokonać Węgrów, ale dopiero bitwa nad rzeką Lech zakończyła pięćdziesięcioletni terror węgierski.

Po dotarciu do Bawarii ponad 50-tysięczna armia węgierska starła się z Niemcami na polach nad rzeką Lech. Pierwszy atak węgierski został odparty, drugi przyniósł sukces w postaci zdobycia obozu Niemców. Jednak ci wykonali gwałtowny kontratak, w wyniku którego oddziały Ottona uderzyły na wycofujących się Węgrów, spychając ich w kierunku rzeki.

Podczas odwrotu zginęły tysiące Węgrów, wielu zaś potopiło się w rzece. Rycerze niemieccy zabili setki jeńców. Padło też kilkuset rycerzy Ottona. Dowodzący wojskami węgierskimi książę Lél i wojewoda (węg. harka) Bulcsú wpadli w ręce zwycięzców i zostali powieszeni.

Zwycięstwo Ottona spowodowało całkowite ustanie łupieżczych najazdów węgierskich na tereny Europy Zachodniej.

Przypisy

  1. Norman Davies, Europa, Wydawnictwo Znak Kraków 2010, Rozdział V. Medium str. 350.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wojny średniowiecznego świata. Techniki walki, pod red. Brian Todd Carey, Joshua B. Allfree, John Cairns, przełożył z angielskiego Jan Jackowicz, Dom Wydawniczy Bellona, Warszawa 2008., s. 77-85, ISBN 978-83-11-11158-5
  • Krzysztof Kowaleski, Otton I na Lechowym Polu 10 sierpnia 955 r., z cyklu: „Batalie i wodzowie wszech czasów” nr 11 (29 marca 2008), dodatek „Rzeczpospolitej”.
  • Andrzej Michałek, Słowianie Zachodni. Początki państwowości, Dom Wydawniczy Bellona, Warszawa 2006, s. 124-143, ISBN 978-83-11-10560-7