Bitwa pod Adrianopolem (324)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy bitwy z 324. Zobacz też: inne bitwy pod Adrianopolem.
Bitwa pod Adrianopolem
Wojna Licyniusza z Konstantynem 314324
ADRIANOPOLI 324 dC png.png
Schemat bitwy
Czas 324
Miejsce rejon Adrianopola (Edirne), nad rzeką Ebros
Terytorium Tracja
Wynik zwycięstwo Konstantyna
Strony konfliktu
wojska Licyniusza wojska Konstantyna
Dowódcy
Licyniusz Konstantyn
Siły
150 tys. piechoty, 15 tys. jazdy 120 tys. piechoty, 10 tys. jazdy
Straty
34 tys. nieznane, wysokie

Bitwa pod Adrianopolem – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 324 n.e.

W wyniku rozejmu pomiędzy Konstantynem a Licyniuszem po bitwie na równinie Mardii, wojna domowa przycichła na okres kilku lat. W roku 320 n.e. stosunki pomiędzy oboma władcami ponownie się popsuły po tym jak Konstantyn na stanowiska konsulów mianował swoich synów, co było sprzeczne z ustaleniami traktatu. W roku 324 doszło do nowej wojny. Obaj cesarze (według Zosimosa) mieli zgromadzić potężne jak na ten okres siły ponad 120 tys. ludzi i kilkaset okrętów. Liczba ta wydaje się zawyżona, cesarze dysponowali jednak bardzo licznymi armiami.

Wiosną 324 n.e. Konstantyn wyruszył ze swoimi siłami do Tracji, by w czerwcu tego roku założyć obóz w pobliżu Adrianopola nad rzeką Ebros. Naprzeciwko wojsk Konstantyna znajdował się obóz Licyniusza, którego żołnierze zajęli pozycje niedaleko rzeki Tundży. Po kilku dniach bezczynności z obu stron, Konstantyn niepostrzeżenie ulokował 5 tys. łuczników oraz 80 konnych na zalesionym wzgórzu. Sam zaś na czele niewielkiego oddziału jazdy przeprawił się przez Ebros, zaskakując przeciwnika i zmuszając go do ucieczki. Wkrótce przez rzekę przeprawiła się reszta jego wojska, która podjęła pościg za uciekającym wrogiem. Pozostałe wojska jazdy wyszły na jego tyły, wywołując w armii Licyniusza panikę. Uciekający żołnierze Licyniusza byli łatwym celem jazdy Konstantyna, która dokonała masakry przeciwnika. Według Zosimosa w rzezi poległo 34 tys. ludzi Licyniusza a reszta zbiegła w nieładzie z pola walki. Pokonany wódz wycofał się do Bizancjum, a resztki jego wojsk znalazły schronienie w Azji.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Daniel Gazda: Wojny domowe w Imperium Rzymskim, wyd. Bellona. Warszawa 2008.