Licyniusz (cesarz rzymski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Licyniusz
Licinius Augustus 1557.jpg
Imiona Flavius Galerius Valerius Licinianus Licinius
Panował jako Imperator Caesar Valerius Licinianus Licinius Augustus
Czas panowania 11 listopada 308 r. - 18 września 324 r.
Data urodzin ok. 260 r.
Data śmierci 325 r.
Moneta
132 Licinius.jpg
Lista cesarzy rzymskich
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Licyniusz (właśc. Flavius Galerius Valerius Licinianus Licinius, ok. 260-325 r.) - cesarz rzymski od 11 listopada 308 do 18 września 324.

Urodzony w Mezji, bliski przyjaciel cesarza Galeriusza, uczestnik jego wyprawy na Persów w 297. W wyniku nieudanych wypraw Sewera II i Galeriusza na zbuntowanych Maksencjusza i Maksymiana Herculiusa dnia 28 października 306 otrzymał godność cesarza wschodniego (nieuznaną przez Maksencjusza). Na zjeździe w Carnuntum otrzymał tytuł Augustus 11 listopada 308 roku (władał Tracją, Ilirią i Pannonią). W 311 siostrzeniec Galeriusza, Maksymin Daja ogłoszony augustem przez własne oddziały odebrał Licyniuszowi Azję Mniejszą. W 312 Konstantyn najechał Italię, zajmując Turyn, Mediolan i Weronę, a 29 października 312 w bitwie przy Moście Mulwijskim nad Tybrem pokonał wojska Maksencjusza. Konstantyn objął władzę na Zachodzie Przymierze z Konstantynem sprowokowało Maksymina Daję do ataku w 313 i w konsekwencji do samobójstwa Maksyminusa. W 313 Konstantyn i Licyniusz spotkali się w Mediolanie podpisując Edykt mediolański wprowadzający wolność wyznania w Cesarstwie Rzymskim. Od tej pory chrześcijanie bez przeszkód mogli wyznawać swoją religię. Tu też Licyniusz poślubił siostrę Konstantyna, Konstancję. Po śmierci Maksymina augustem na Wschodzie został Licyniusz, a na Zachodzie Konstantyn.

Kilka lat później Licyniusz przestał respektować dekret. W swojej części cesarstwa rozpoczął prześladowania, przygotowując się w ten sposób do walki z Konstantynem obawiając się przejścia oddziałów chrześcijańskich na stronę wroga[1].

Licyniusz prowadził dwie wojny z Konstantynem. Pierwsza zakończyła się w 316 roku nierozstrzygniętą bitwą pod Cibalae i przymierzem z 1 marca 317, w którym ogłosili swoich trzech synów cezarami; drugą wojnę przegrał w 324 roku i mimo że Konstantyn darował mu życie, to został stracony w 325.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]