Bladość pośmiertna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Bladość pośmiertna (łac. palor mortis) – bladość, która występuje niemal natychmiast po śmierci (w 15-120 minut). Spowodowana jest brakiem przebiegu krwi przez naczynia włosowate w całym organizmie. Ma charakterystyczny szarawy lub żółtawy odcień, co określa się czasem mianem "trupiej bladości".

W określonych przypadkach, np. zatruciu tlenkiem węgla, skóra zachowuje różowe zabarwienie (poza obszarami plam opadowych). Ponieważ bladość powłok może wystąpić za życia, np. przy anemii, spadku ciśnienia (wstrząs, omdlenie), i pojawia się bardzo szybko po śmierci to odgrywa małą lub żadną rolę w ustalaniu czasu zgonu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Schäfer AT. Colour measurements of pallor mortis.. „International journal of legal medicine”. 2 (113), s. 81–3, 2000. PMID 10741481. 
  • Nauka o śmierci. W: Bożena Turowska, Jan Kobiela, Kazimierz Jaegermann, Zdzisław Marek, Zofia Tomaszewska: Medycyna sądowa. Warszawa: PZWL, 1979, s. 28-29. ISBN 8320001765.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.