Bolometr

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Bolometr – przyrząd do pomiaru energii przenoszonej przez promieniowanie w jak najszerszym zakresie długości fal (intencjonalnie w pełnym zakresie). W praktyce większość bolometrów jest wrażliwa na promieniowanie w zakresie widzialnym i podczerwonym. Współczesne bolometry działają na zasadzie zmiany oporu elektrycznego czujnika pod wpływem zmiany temperatury wywołanej pochłanianiem padającego promieniowania. Wpływa to na zmianę natężenia prądu w obwodzie. Czujnik stanowią cienkie druciki lub folia, wykonane z metalu, półprzewodnika albo materiału nadprzewodzącego; zmianę oporu elektrycznego czujnika, proporcjonalną do ilości pochłoniętej energii, mierzy się zwykle za pomocą mostka pomiarowego; próg czułości bolometru jest wysoki, rzędu 10−9–10−12 wata. Najbardziej czułe są bolometry nadprzewodnikowe znajdujące się w stanie bliskim nadprzewodnictwa. W tym zakresie temperatur niewielkie ilości padającej energii powodują znaczny wzrost oporu.

Bolometr został wynaleziony w 1878 roku przez amerykańskiego astronoma Samuela Pierponta Langleya do pomiaru energii promieniowania słonecznego.

Jest stosowany między innymi w technice wojskowej do wykrywania i określania położenia obiektów cieplejszych od otoczenia a w astronomii do wyznaczania jasności gwiazd.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]