Samuel Pierpont Langley

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Samuel Pierpont Langley.

Samuel Pierpont Langley (ur. 22 sierpnia 1834, Roxbury, Massachusetts, zm. 27 lutego 1906, Aiken, Karolina Południowa) – amerykański fizyk, astronom oraz pionier w dziedzinie aeronautyki.

Jego główną pasję naukową stanowiła aktywność słoneczna i jej wpływ na pogodę. W 1878 roku wynalazł bolometr usprawniający pomiary energii przenoszonej przez promieniowanie słoneczne i jest autorem metody Langleya umożliwiającej określenie pochłaniania atmosfery a tym samym określenie stałej słonecznej.

Podczas pobytu w Allegheny przeprowadzał ważne eksperymenty związane z siłami unoszenia i oporu w lotnictwie w zależności od prędkości. Bazując na tych doświadczeniach, wyjaśnił na czym polega szybowanie ptaków oraz lot ślizgowy bez poruszania skrzydłami. W 1896 roku został budowniczym maszyn latających. Samoloty były bezzałogowe, miały dwie pary skrzydeł o dł. 4,3 m, ważyły 11,8 kg; napędzały je silniki parowe. Samolot Langley'a uniósł się w powietrze za pomocą katapulty i rozbił się w Potomaku 8 grudnia 1903 roku (9 dni przed udanym lotem braci Wright w pobliżu Kitty Hawk).[1]

W 1898 roku przyznano mu nagrodę Prix Jules-Janssen.

W latach 1887-1906 był Sekretarzem Smithsonian Institution.

Jego imieniem nazwano pierwszy amerykański lotniskowiec USS Langley (CV-1) oddany do użytku w 1920 roku.

Przypisy

  1. Encyklopedia Britannica. Poznań: Wydawnictwo KURPISZ S.A., 2006, s. 79. ISBN 978-83-60563-25-0.