Broń artyleryjska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Haubica M198 podczas ostrzału

Broń artyleryjska - rodzaj broni palnej, strzelającej pociskami wypełnionymi różnego rodzaju materiałami wybuchowymi (z wyjątkiem pocisków przeciwpancernych zwykłych i podkalibrowych), przeznaczony do niszczenia siły żywej, sprzętu bojowego oraz burzenia urządzeń i umocnień fortyfikacyjnych i obronnych przeciwnika. Przyjmuje się umownie, że obejmuje broń palną o kalibrze większym niż 20 mm (poniżej tej granicy mamy do czynienia z bronią strzelecką)[1].

Pod względem przeznaczenia taktycznego dzieli się na armaty, haubice, haubicoarmaty (armatohaubice), moździerze, działa bezodrzutowe i inne artyleryjskie środki walki. Z uwagi na rodzaj wojsk w jakich jest używana wyróżnia się broń artyleryjską lądową, lotniczą oraz morską (okrętowa i nadbrzeżna), a w zależności od środka ciągnącego dzieli się na: holowaną i samobieżną.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Książęce Siły Zbrojne: Podstawowe środki rażenia współczesnych wojsk (pol.). [dostęp 2009-02-09].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej. Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994. ISBN 83-86028-01-7.