Brytyjskie okręty podwodne typu T

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Brytyjskie okręty podwodne typu T
Hr. Ms. Dolfijn (1948).jpg
Informacje ogólne
Rodzaj okrętu SS
Kraj budowy  Wielka Brytania
Budowa
Zbudowane 53
Służba
Użytkownicy  Royal Navy
 Koninklijke Marine
 Izraelski Korpus Morski
Dane taktyczne
Uzbrojenie 6 dziobowych wewnętrznych wyrzutni torped
4 zewnętrzne dziobowe wyrzutnie torped
6 zapasowych torped
1 działo kal. 100 mm
Prędkość:
• na powierzchni
• w zanurzeniu
15,5 węzła
9 węzłów
Dane techniczne
Wyporność:
• na powierzchni 1290 długich ton
• w zanurzeniu 1560 długich ton
Długość 84,28 m
Szerokość 7,77 m
zanurzenie:dziób: 3,89m
rufa: 4,45 m
Napęd 2 silniki diesla: 2 × 2500 KM (1,86 MW)
2 silniki elektryczne: 2 × 1450 KM (1,08 MW)
Zasięg 8000 mil morskich przy prędkości 10 węzłów na powierzchni z 131 tonami paliwa[1]
Załoga 48 oficerów i marynarzy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Brytyjskie okręty podwodne typu T (lub Triton) – typ konwencjonalnych okrętów podwodnych. Zaprojektowany w latach 30. XX wieku, by zastąpić okręty podwodne typu O / Odin, P / Parthian i R / Rainbow. Składał się z 53 jednostek zbudowanych na krótko przed lub w czasie II wojny światowej. Okręty tego typu odegrały dużą rolę w operacjach podwodnych Royal Navy. Cztery jednostki służące w Marynarce Wojennej Holandii nosiły nazwę typu Zwaardfisch.

W dekadzie po wojnie starsze okręty zostały zezłomowane, a pozostałe zostały przerobione do zadań przeciwpodwodnych by zwalczać rosnące zagrożenie ze strony ZSRR. Royal Navy wycofała ostatni okręt tego typu ze służby operacyjnej w 1969, ale zachowała jeden okręt na stałe zacumowany jako jednostkę szkoleniową do 1974. Ostatnia jednostka tego typu służyła pod banderą izraelską do 1977.

Spis treści

Jednostki 1 Grupy [edytuj]

Piętnaście jednostek zostało zamówionych w ramach programu z lat: 1935 ("Triton"), 1936 (kolejna czwórka), 1937 (kolejna siódemka) i 1938 (ostatnia trójka). Jedynie sześć jednostek (mniej niż połowa) przetrwało wojnę.

  • "Triton" (zatonął na Adriatyku 18 grudnia 1940)
  • "Thetis" (zatonął w czasie prób, został podniesiony i przywrócony do służby jako "Thunderbolt"; zatopiony przez włoską korwetę "Cicogna" w Cieśninie Messyńskiej 14 marca 1942)
  • "Tribune"
  • "Trident"
  • "Triumph" (utracony, prawdopodobnie na włoskich minach, on 14 January 1942)
  • "Taku"
  • "Tarpon" (prawdopodobnie zatopiony przez niemiecki trałowiec "M-6" 14 kwietnia 1940)
  • "Thistle" (storpedowany przez "U-4" 10 kwietnia 1940)
  • "Tigris" (prawdopodobnie zatopiony przez niemiecki okręt "UJ-2210" 27 lutego 1943)
  • "Triad" (zatopiony przez ogień artyleryjski z włoskiego okrętu podwodnego "Enrico Toti" w Zatoce Tarenckiej 15 października 1940)
  • "Truant"
  • "Tuna"
  • "Talisman" (utracony, prawdopodobnie na włoskich minach, 17 września 1942)
  • "Tetrarch", jedyna jednostka ukończona z wyposażeniem do stawiania min (utracony, prawdopodobnie na włoskich minach, 2 listopada 1941)
  • "Torbay"

Jednostki 2 Grupy [edytuj]

Siedem jednostek zostało zamówionych na podstawie 1939 War Emergency Programme. Pierwszy "Thrasher" został zwodowany 5 listopada 1940. Zewnętrzne dziobowe wyrzutnie torpedowe zostały przesunięte siedem stóp w kierunku rufy by polepszyć dzielność morską. Dwie zewnętrzne wyrzutnie torpedowe umieszczone przed kioskiem zostały przesunięte na kiosk i skierowane w kierunku rufy. Łącznie okręty miały osiem dziobowych i trzy rufowe wyrzutnie torped. Wszystkie okręty drugiej grupy zostały wysłane na Morze Śródziemne – jedynie "Thrasher" i "Trusty" wróciły.

  • "Tempest" (zatopiony przez włoski torpedowiec typu Spica "Circe" 13 lutego 1942)
  • "Thorn" (zatopiony przez włoski torpedowiec typu Orsa "Pegaso" 6 sierpnia 1942)
  • "Thrasher"
  • "Traveller" (utracony, prawdopodobnie na włoskich minach, 12 grudnia 1942)
  • "Trooper" (utracony, prawdopodobnie na niemieckich minach, 14 października 1943 )
  • "Trusty"
  • "Turbulent" (zatopiony przez włoskie torpedowce 12 marca 1943)
"Turbulent" zatopił wrogie jednostki o łącznej pojemności przekraczającej 90 000 BRT. Był bombardowany bombami głębinowymi ponad 250 razy[2]

Jednostki 3 Grupy [edytuj]

HMS "Totem" we wrześniu 1945

Wojenne pochodzenie tych jednostek było widoczne w wyposażeniu (m.in. miały tylko jedną kotwicę). Większość rur wewnętrznych było stalowych, a nie miedzianych. Pierwszą jednostkę zwodowano 10 czerwca 1942. Spawanie stopniowo zastępowało nitowanie. Niektóre okręty ukończono całkowicie spawane, co dało im większą głębokość zanurzenia – 350 stóp (107 m).

W ramach programu 1940 zostało zamówionych dziewięć okrętów:

Siedemnaście okrętów zostało zamówionych w ramach programu 1941:

Czternaście jednostek zostało zamówionych w programie z 1942, ale tylko pięć zostało ukończonych:

Kolejne dziewięć jednostek zostało zamówionych, ale zostały anulowane 29 października 1945, po zakończeniu działań wojennych

  • "Thor" (zwodowany 18 kwietnia 1944 ale nie ukończony)
  • "Tiara" (zwodowany 18 kwietnia 1944 ale nie ukończony)
  • "Theban" (P341)
  • "Talent" (P343)
  • "Threat" (P344)
  • oraz cztery nienazwane okręty (P345, P346, P347 and P348).

Przekazane Holandii [edytuj]

Przypisy

  1. ↑ Warship III, T Class Submarines, Lambert, s.125
  2. ↑ Submarine History : Submarine Service : Operations and Support : Royal Navy. [dostęp 2010-12-12].

Bibliografia [edytuj]

p • d • e
Brytyjskie okręty podwodne typu T
I grupa
II grupa
II grupa
Nieukończone

"Thor" (P349) • "Tiara" (P351) • "Theban" • "Threat" • "Talent" (P343)
Izrael
Holandia
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Brytyjskie_okręty_podwodne_typu_T&oldid=36045115”