CALL

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Termin CALL jest akronimem, który znaczy Computer-Assisted Language Learning czyli nauka języków wspomagana komputerem. Definiuje się go jako „każdy proces, podczas którego uczeń/student używa komputera i w rezultacie poprawia swoje umiejętności językowe”[1] i jest on ściśle związany z lingwistyką stosowaną, jak i z informatyką.


Inne terminy związane z CALL[edytuj | edytuj kod]

ICALL- Intelligent Computer-assisted Language Learning dotyczy programów, które starają się dopasować informacje/komunikaty zwrotne taka by dopasować je do indywidualnego ucznia

TELL- Technology Enhanced Language Learning odnosi się do każdego rodzaju technologii, użytej w klasie, takiej jak wideo, magnetofon czy nawet całe laboratoria/pracownie językowe

WELL- Web Enhanced Language Learning odnosi się do CALLu, który skupia się na stronach WWW jako medium instrukcji

8 zastosowań CALL[edytuj | edytuj kod]

  1. Edytor tekstowy
  2. Gry (np. Hangman)
  3. Literatura
  4. Corpus linguistic
  5. Komunikacja za pomocą komputera
  6. Zasoby WWW
  7. Zastosowanie innych materiałów w ramach CALLu (np. gry - SimCity, The Sims)
  8. Personal Data Assistant

Historia[edytuj | edytuj kod]

CALL w latach 50 i 60

Pierwszymi komputerami używanymi do nauki języków były w latach 50 ogromne komputery zwane „mainframes”, które były jedynie dostępne w pracowniach badawczych na kampusach uniwersyteckich. Wiązało się to z problemami organizacyjnymi, gdyż studenci musieli podróżować z klasy do komputerów, w celu uzyskania instrukcji. To wraz z wysokimi kosztami wczesnych maszyn znacząco ograniczało czas, który poświęcano na nauczanie i naukę. Niemniej jednak, szukanie efektywnej i naukowej drogi nauczania języków postrzegano za warte poświęceniu czasu i pieniędzy. Równolegle prowadzone były badania na inne tematy, takie jak tłumaczenie za pomocą maszyn, które też miało istotny wpływ na CALL. Wiele z tych projektów było intensywnie prowadzone w Stanach Zjednoczonych z powodu Zimnej Wojny i zagrożeń wynikających z postępów technologicznych Związku Radzieckiego, a w szczególności nasiliło się to po wystrzeleniu Sputnika. W wyniku tego, pierwsze programy związane z CALL były tworzone przez trzy pionierskie instytucje: Uniwersytet Stanford, Uniwersytet Dartmouth i Uniwersytet Essex, które były skupione na nauczaniu języka rosyjskiego.

CALL w latach 70 i 80

Jednym z głównych elementów badań w dziedzinie CALLu było wykorzystanie technologii wideodysku (videodisc). Głównymi wymienianymi cechami nauki przy użyciu wideodysku są: • większy nacisk na słuchanie niż mówienie • wyłączne użycie języka docelowego • bezstresowa atmosfera

CALL w latach 90.

Kiedy komputery stały się coraz szybsze i oprogramowanie multimedialne stało się praktyczne wczesne lata 90 ujrzały pojawienie się CD-ROMów, zawierających kompletne encyklopedie, kursy językowe z tekstem, grafiką, audio i wideo. Komercyjne produkty tego typu, które są profesjonalnie tworzone, solidne i proste w użyciu, znalazły miejsce w wielu klasach.

Przypisy

  1. KenBeatty, "Computer-assisted Language Learning". Teaching and Researching. London: Pearson Education Limited, 2003, s. 7.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Beatty, Ken. "Computer-assisted Language Learning". Teaching and Researching. London: Pearson Education Limited, 2003.

Scott Windeatt, et al. „The Internet”. Resource Books for Teachers. Oxford: Oxford University Press, 2000.

Smith, David Gordon. „Teaching English with Information Technology”. Modern English Publishing, 2005.

Cheveresan, Constantin. “Notes on Teaching English via the Internet”. Revisita de Informatica Sociala. III nr 5 (2006). s. 96-98.


Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]