CD-Audio

Z Wikipedii

CD-Audio, Audio-CD, CD-DA (ang. Compact Disc Digital Audio) – standard cyfrowego zapisu dźwięku na płycie kompaktowej, wykorzystujący do tego celu kodowanie PCM o częstotliwości próbkowania 44,1 kHz i rozdzielczości 16 bitów na próbkę.

Spis treści 1 Opis 2 Historia 3 Zobacz też 4 Bibliografia 5 Linki zewnętrzne

[edytuj] Opis

Płyta CD pozwala na zapis dwóch kanałów (stereo). Muzyka jest podzielona na ścieżki, po których można przeskakiwać bez konieczności przewijania. Jeśli płyta została zapisana w systemie Track-At-Once (TAO) między ścieżkami będzie 2-sekundowa przerwa, można to ominąć nagrywając płytę w systemie Disc-At-Once (DAO).

Dane zapisywane na dysku CD-Audio poddawane są kodowaniu CIRC, służącemu do korekcji błędów, a następnie kodowaniu kanałowemu EFM, zwiększającemu upakowanie danych.

CD-DA zawiera standardowo 74 minuty nagrania podzielonego na maksymalnie 99 części. Przy największym dopuszczalnym zwężeniu rowka (1,497 μm) długość nagrania można zwiększyć do 79 minut i 40 sekund (przy przekroczeniu standardów - nawet do 90 albo 99 minut, przy czym takie płyty powodują dużo problemów z odczytem, szczególnie w starszych odtwarzaczach).

Płyty CD-DA charakteryzują się dosyć wysoką jakością dźwięku, a przy tym są stosunkowo odporne na zabrudzenia (kurz, odciski palców) i zarysowania.

[edytuj] Historia

Pierwsza płyta kompaktowa CD-DA pojawiła się na rynku w 1982. Była ona wypromowana pod naciskiem przemysłu fonograficznego. Trzy lata później, w 1985 nośnik przystosowano dla potrzeb PC i stał się on najbardziej popularnym uniwersalnym medium, które - jak na owe czasy - miało dosyć dużą pojemność 636 MB. Pierwotnym przeznaczeniem płyt CD-DA było przechowywanie muzyki. Z czasem opracowano systemy danych dostosowane do różnej zawartości płyty (dane, sekwencje wideo).

[edytuj] Zobacz też

• DVD-Audio
• SACD

[edytuj] Bibliografia

[edytuj] Linki zewnętrzne

Ta sekcja jest zalążkiem. Jeśli możesz, rozbuduj ją.