Nośnik danych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Porównanie komputerowych nośników danych
Walec kolczasty orchestronu. Muzeum Techniki w Warszawie
Dysk perforowany z zapisem melodii. Muzeum Techniki w Warszawie

Nośnik danychprzedmiot fizyczny, na którym możliwe jest zapisanie informacji i z którego możliwe jest późniejsze odczytanie tej informacji. Pojęcie nośnika danych jest ściśle związane z informatyką i komputerami, choć definicja powyższa nie wyklucza uznania za nośnik danych np. kartki papieru.

Nośnik danych można też zdefiniować jako medium dla danych, w celu ich przechowywania, przetwarzania i transmisji.

Każdy nośnik danych charakteryzuje określona gęstość zapisu, wynikająca z jego właściwości fizycznych.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Na długo przed pojawieniem się człowieka istniały byty spełniające definicję nośnika danych. Przykładami są RNA i DNA, aktywnie używane w procesach biologicznych do kodowania i odczytywania informacji.

Nośniki danych towarzyszą ludzkości prawdopodobnie od początku jej historii. Przypuszcza się, że już pierwsi ludzie wykonywali proste obliczenia. Bardzo prawdopodobne jest, że notowali wyniki przy użyciu prymitywnych technik jak odliczanie kamieni, patyków itp. Nośnikiem danych w takim przypadku był wydzielony zbiór drobnych przedmiotów z odczytem przez wyznaczanie liczności i zapisem przez ustalanie wielkości zbioru.

Wiek najstarszych odkrytych przejawów zapisu, geometrycznych kształtów wydrapanych na ochrowej skale, ocenia się na 70 tysięcy lat. Oprócz pokrywanej rysunkami lub wydrapaniami skały człowiek używał do przenoszenia informacji kijów z nacięciami, węzełków (inkaskie kipu), wampum.

Wraz z wynalezieniem i rozwojem pisma wachlarz używanych nośników znacznie się powiększył. Gliniane tabliczki, papirus, pergamin to najbardziej znane przykłady nośników, używanych w szczególności do przechowywania tekstu.

Nośnikiem przełomowym, o kluczowym znaczeniu na kilka stuleci, z uwagi na trwałość, dostępność, wygodę, niską cenę stał się papier.

Kolejnym przełomowym wydarzeniem w konstruowaniu nośników danych było opracowanie medium, które mogłoby być odczytywane bezpośrednio przez maszynę. Pionierskie prace w tej dziedzinie prowadził Bastile Bouchon, który w 1725 roku opracował perforowaną taśmę papierową, sterującą krosnem. Pomysł ten rozwinął Joseph Marie Jacquard, zastępując taśmę plikiem kart perforowanych. W czasach Bouchona powstały też inne nośniki odczytywane przez maszyny wygrywające melodie, jak walce kolczaste.

Przykładowe nośniki danych[edytuj | edytuj kod]

W poniższej tabeli zamieszczono wykaz najbardziej znanych, komputerowych nośników danych.

Nazwa nośnika Nazwa urządzenia
karta dziurkowana czytnik i dziurkarka kart dziurkowanych
taśma dziurkowana czytnik i dziurkarka taśmy dziurkowanej
taśma magnetyczna magnetofon, streamer, pamięć taśmowa
bęben magnetyczny pamięć bębnowa
dyskietka 3,5" (DD, HD, 2HD) stacja dyskietek 3,5" (720 kB, 1,44 MB, 2,88 MB)
dyskietka 5,25" (180 kB – 1,2 MB) stacja dyskietek 5,25"
dyskietka 8" (80 kB – 500 kB) stacja dyskietek 8"
dyskietka typu ZIP napęd ZIP (100, 250 lub 750 MB)
dysk twardy (10 MB – 16 TB) napęd dysku twardego (HDD)
płyta kompaktowa CD-Audio (do 650 MB) napęd optyczny standardu CD
płyta kompaktowa CD-R i CD-RW (do 900 MB)
płyta kompaktowa DDCD-R i DDCD-RW (do 1,3 GB)[1][2]
dysk optyczny DVD (4,7 GB – 18 GB) napęd optyczny standardu DVD
dysk optyczny Blu-ray (25 GB – 200 GB) napęd optyczny standardu Blu-ray
dysk optyczny HD DVD (15 GB – 40 GB) napęd optyczny standardu HD DVD
karta pamięci (8 MB – 128 GB) czytnik kart pamięci
kartridż konsola gier wideo
pamięć USB (pendrive) (8 MB – 1 TB) interfejs USB, np. w komputerze

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy