Kod

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Kod (łac. codex – spis) – ciąg składników sygnału (kombinacji sygnałów elementarnych, np. kropek i kresek, impulsów prądu, symboli) oraz reguła ich przyporządkowania składnikom wiadomości (np. znakom pisma). W niektórych zastosowaniach, głównie przy przesyłaniu informacji podlegających utajnieniu, zwany jest szyfrem. Kody są stosowane m.in. w telegrafii, w technice cyfrowej.

W semiotyce kod to system znaków. Wyróżnia się m.in. kody otwarte i zamknięte.

W teorii informacji kod to reguła, według której informacjom cyfrowym k-wymiarowym zwanym też informacjami pierwotnymi (źródłowymi) lub ciągami informacyjnymi 	\vec{x_{i}}=(x_{i1};x_{i2}...x_{ik}), i=1,2...L złożonymi z informacji elementarnych 	x_{ij}, j=1,2...k przyporządkowane są ciągi kodowe n-wymiarowe s(\vec{x_{i}}=s_{i1},s_{i2}... s_{in}), czyli sygnały złożone z n sygnałów elementarnych s_{in}, n \not=1, przy czym n>k.

Przykłady kodów[edytuj | edytuj kod]

W informatyce wyróżnia się kod źródłowy i kod wynikowy.

W telekomunikacji wyróżnia się kodowanie liniowe.

W przypadku zabezpieczania nadawanego sygnału przed błędami podczas transmisji można mówić o kodach korekcyjnych lub detekcyjnych.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons