Carey Bell

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Carey Bell
Carey Bell.jpg
Imię i nazwisko Carey Bell Harrington
Data i miejsce urodzenia 14 listopada 1936
Macon
Data i miejsce śmierci 6 maja 2007
Chicago
Instrument harmonijka diatoniczna
Gatunek blues
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Carey Bell Harrington (ur. 14 listopada 1936 w Macon, zm. 6 maja 2007 w Chicago[1]) – amerykański muzyk specjalizujący się w grze na harmonijce diatonicznej, jeden z najważniejszych przedstawicieli bluesa chicagowskiego.

Bell początkowo pragnął grać na saksofonie, jednak jego dziadek kupił mu znacznie tańszą harmonijkę. W wieku 13 lat muzyk zaczął zawodowo występować ze swoim ojcem chrzestnym. 12 września 1956 obaj przeprowadzili się do Chicago, aby ułatwić młodemu muzykowi dalszy rozwój. Wkrótce dwudziestolatek zaprzyjaźnił się z Little Walterem, który udzielał mu rad dotyczących gry. Bell pobierał lekcje u Sonny'ego Boya Williamsona II oaz Big Walter Hortona. W latach 70. wstąpił w szeregi Chicago Blues All-Stars[2].

Carey Bell zmarł na atak serca 6 maja 2007[2].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Carey Bell nagrał następujące albumy[3]:

  • Carey Bell's Blues Harp
  • Last Night
  • Heartaches and Pains
  • Son of a Gun
  • Harpslinger
  • Dynasty!
  • Mellow Down Easy
  • Harpmaster
  • Goin' on Main Street
  • Carey Bell's Blues Harp
  • Deep Down
  • Good Luck Man
  • Brought up the Hard Way

Przypisy

  1. Biografia Carey Bella (ang.). allmusic.com. [dostęp 2011-08-08].
  2. 2,0 2,1 Carey Bell (ang.). Alligator Records. [dostęp 2011-08-08].
  3. Dyskografia (ang.). Carey Bell Memorial Website. [dostęp 2011-08-08].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]