Celuloza mikrokrystaliczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Celuloza mikrokrystaliczna (E 460 I) – substancja wypełniająca, stosowana w gastronomii.

Właściwości fizyko-chemiczne[edytuj | edytuj kod]

  • Drobny biały, lub szarawy krystaliczny sypki proszek
  • Bez zapachu
  • Nie rozpuszczalna w wodzie, etanolu, rozcieńczonych kwasach
  • Łatwo ulega biodegradacji
  • Farmakologicznie nieaktywna, nie wywołuje uczuleń

Sposób otrzymywania[edytuj | edytuj kod]

Oczyszczoną, częściowo zdepolimeryzowaną celulozę otrzymuje się przez chemiczną obróbkę alfacelulozy, otrzymanej z pulpy włóknistego surowca roślinnego.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Obecnie wypiera w nowoczesnych technologiach tradycyjne środki wypełniające, takie jak skrobia czy laktoza i służy właśnie jako wypełniacz w żywności o obniżonej zawartości tłuszczu, wzmacnia strukturę. Przeciwdziała zbrylaniu i zlepianiu się cząsteczek, jest nośnikiem wody i oleju. Zapobiega zlewaniu się cząsteczek tłuszczu i stabilizuje emulsje (np. kremy, pianki). Zapobiega krystalizacji w produktach mrożonych i odmrażanych (np. lody)

Przechowywanie[edytuj | edytuj kod]

Należy przechowywać w opakowaniach chroniących przed wilgocią oraz składować w suchych pomieszczeniach.