Charles Fox Parham

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Charles Fox Parham

Charles Fox Parham (ur. 4 czerwca w Muscatine, stan Iowa 1873, zm. 29 stycznia 1929 [1]) – amerykański kaznodzieja i ewangelista. Wraz z Williamem Josephem Seymourem, był jedną z dwóch czołowych postaci rozwoju i rozprzestrzeniania się ruchu zielonoświątkowego.

Już jako były pastor metodystyczny prowadził szkołę biblijną Bethel Bible w Topeka. W tej szkole 31 grudnia 1900 roku miało miejsce pierwsze tzw. przeżycie zielonoświątkowe (przyjmuje się też datę 1 stycznia 1901 roku) kiedy jedna z uczennic Agnes Ozman jako pierwsza po modlitwie z włożeniem rąk zaczęła modlić się innymi językami. W kolejnych dniach podobne doświadczenie przeżyła ponad połowa studentów oraz sam Parham, doznali daru mówienia językami a także, jak twierdził Parham, zaobserwowano języki ognia nad ich głowami. Pastor Parham sformułował pierwotną zielonoświątkową doktrynę, mówiącą że mówienie językami jest "biblijnym dowodem" Chrztu w Duchu Świętym. [2] Parham wzbudzał kontrowersje w zakresie jego postaw i poglądów na udział czarnoskórych amerykanów.[3]

Przypisy

  1. Niektórzy uważają, że dokładna data śmierci Parhama jest niejasna. Data i szczegóły przedstawiła jego żona w napisanej biografii "Życie Karola F. Parhama" gdzie potwierdziła datę 29 stycznia jako datę jego śmierci. Niejasności dotyczące daty śmierci Parhama wynikały gdyż został pochowany w prostym grobie bez tabliczki zawierającej datę jego śmierci.
  2. Edith L. Blumhofer: Restoring the Faith: The Assemblies of God, Pentecostalism, and American Culture. Urbana and Chicago: University of Illinois Press, 1993, s. 56. ISBN 978-0-252-06281-0.
  3. Eddie L. Hyatt (Fall 2004), "Across the Lines: Charles Parham's Contribution to the Inter-Racial Character of Early Pentecostalism", Pneuma Review.