Chrzest w Duchu Świętym, Chrzest Duchem Świętym – wewnętrzne przeżycie charyzmatyczne, charakterystyczne dla chrześcijaństwa pierwszych wieków, a także praktykowane we współczesnym ruchu zielonoświątkowym oraz w Katolickiej Odnowie w Duchu Świętym, będące historycznym pierwowzorem dla katolickiego sakramentu bierzmowania oraz protestanckiej konfirmacji.
Zgodnie z poglądem współczesnych teologów z kręgów charyzmatycznych chrzest w Duchu Świętym może być udzielony chrześcijaninowi na podstawie jego własnej modlitwy bez pośrednictwa innego człowieka, lub też poprzez nałożenie rąk i modlitwę innych chrześcijan – duchownych i świeckich.
Celem chrztu w Duchu Świętym jest napełnienie chrześcijanina nadnaturalną mocą Boga, potrzebną do efektywnej służby ewangelizacyjnej i kościelnej. Uważa się, że znakiem przyjęcia przez daną osobę chrztu w Duchu Świętym jest umiejętność wznoszenia modlitwy w nieznanych językach lub prorokowania. Według tychże poglądów, osoba ochrzczona w Duchu Świętym może otrzymać jeden lub kilka z wielu darów łaski (charyzmatów, od gr. charismata – dary łaski) wymienionych przez apostoła Pawła w 1 Kor 12, 8-10. Warto jednak wspomnieć, że nie istnieje określona lista charyzmatów. Sam św. Paweł w 1 Kor 12, 4-7 Różne są dary łaski, lecz ten sam Duch; różne też są rodzaje posługiwania, ale jeden Pan; różne są wreszcie działania, lecz ten sam Bóg, sprawca wszystkiego we wszystkich. Wszystkim zaś objawia się Duch dla [wspólnego] dobra.
Teologiczne podstawy doktryny o chrzcie w Duchu Świętym, zostały wywiedzione przez charyzmatycznych teologów z odpowiednich fragmentów Pisma Świętego (Biblii):
- w Starym Testamencie Bóg zapowiedział charyzmatyczne wylanie Ducha Świętego – Jl 3,1-2,
- Jan Chrzciciel zapowiadał Chrzest w Duchu Świętym – Mt 3,11,
- Jezus Chrystus zapowiadał chrzest w Duchu Świętym – Dz 1,5,
- pierwotny Kościół w Jerozolimie powstał na mocy chrztu w Duchu Świętym – Dz 2,1-4,
- Nowy Testament opisuje jeszcze inne przypadki chrztu w Duchu Świętym – Dz 8,14-17; Dz 10,44-46, Dz 19,1-6.
