Chicago Pile-1

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Stagg Field reactor.jpg

Chicago Pile-1, CP-1 (pol. "stos chicagowski nr 1") − pierwszy na świecie reaktor jądrowy uruchomiony w 1942 przez zespół Enrico Fermiego na nieużywanym korcie stadionu uniwersyteckiego Alonzo Stagg Field w Chicago. Prace badawcze były wykonywane w ramach Projektu Manhattan, mającego na celu zbudowanie broni jądrowej.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Reaktor CP-1 był zbudowany jako stos (stąd angielska nazwa "pile") kostek grafitowych oraz uranowych, układanych naprzemiennie. Do kontroli reakcji łańcuchowej służyły wsuwane ręcznie pręty kontrolne zawierające kadm. Stan krytyczny został osiągnięty 2 grudnia 1942. W lutym 1943 roku reaktor został rozebrany i złożony ponownie, jako CP-2, w rezerwacie Red Gate Woods, dając początek Argonne National Laboratory.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Ryszard Szepke: 1000 słów o atomie i technice jądrowej. Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1982. ISBN 8311067236. (pol.)