Choroba Dühringa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Choroba Duhringa
Dermatitis herpetiformis
Zmiany skórne w chorobie Dühringa
Zmiany skórne w chorobie Dühringa
ICD-10 L13.0
Wikimedia Commons

Choroba Duhringa, opryszczkowate zapalenie skóry (inna pisownia choroba Dühringa, łac. dermatitis herpetiformis) – zespół jelitowo-skórny, w którym oprócz zmian o charakterze pęcherzowym występuje glutenozależna enteropatia. Jest najczęstszą chorobą pęcherzową u dzieci.

Patogeneza[edytuj | edytuj kod]

Główną rolę odgrywa nietolerancja glutenu. Na szczycie brodawek skórnych dochodzi do odkładania się charakterystycznych złogów IgA. Występują one także w okresie remisji i w skórze niezmienionej. Gdy ulegną fagocytozie powstają tzw. mikroropnie. W surowicy wykrywa się przeciwciała IgA skierowane przeciwko endomysium (EMA) oraz przeciw transglutaminazie tkankowej (tTGA). Choroba Duhringa (podobnie jak celiakia) wiąże się ze specyficznymi antygenami zgodności tkankowej w regionie HLA-DQ.

Objawy[edytuj | edytuj kod]

Zmiany skórne o różnym typie (grudki, rumienie, niewielkie pęcherze), swędzące, układające się festonowato i zawsze symetrycznie. Najczęściej zlokalizowane są na łokciach i kolanach, karku, owłosionej skórze głowy oraz skórze twarzy, łopatkach, okolicy krzyżowej i pośladkach.

Czynnikiem zaostrzającym zmiany jest jod. Skóra pacjentów z chorobą Duhringa jest wrażliwa zarówno na jod zawarty w pokarmach jak również w powietrzu (niewskazane jest przebywanie w rejonach nadmorskich).

W jelicie cienkim dochodzi do spłaszczenia lub zaniku kosmków jelitowych i nacieków zapalnych w obrębie blaszki właściwej błony śluzowej oraz nabłonka kosmków.

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Podstawą jest eliminacja glutenu z diety. Stopień nietolerancji glutenu jest zmienny osobniczo. U niektórych pacjentów wystarczy dieta z obniżoną zawartością glutenu, u innych konieczne jest stosowanie ścisłej diety. Eliminacja glutenu wpływa na zmiany jelitowe i przez to wtórnie na zmiany skórne.

W leczeniu farmakologicznym stosuje się sulfonamidy. Likwidują one jedynie objawy skórne, nie wywierając wpływu na zmiany jelitowe.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stefania Jabłońska: Choroby skóry. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2002, s. 253-265. ISBN 8320027020.