Czas trwania obligacji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Czas trwania obligacji, również okresowość[1], duracja obligacji (ang. bond duration) – średni termin wykupu obligacji. Czas ten jest miarą elastyczności, która wskazuje, jaka procentowa zmiana w cenie powoduje procentową zmianę rentowności obligacji[2].

Określenie go pozwala na uporządkowanie obligacji ze względu na ryzyko stopy procentowej. Spośród obligacji o tym samym terminie wykupu najwyższym ryzykiem stopy procentowej obarczone są obligacje zerokuponowe, gdyż ich czas trwania jest równy okresowi do wykupu.

Znajomość czasu trwania obligacji można wykorzystać do:

  • zabezpieczenia się przed ryzykiem stopy procentowej;
  • szacowania zmian cen przy zmianach rentowności w celu zabezpieczenia się operacją o tym samym ryzyku, lecz dokonaną w przeciwnym kierunku;
  • dopasowania zapadalności aktywów i wymagalności pasywów;
  • szacowania zmian cen przy określonej rentowności w handlu;
  • w inwestowaniu, do zagwarantowania określonej rentowności;
  • w zarządzaniu portfelem.

Czas trwania obligacji można wyznaczyć ze wzoru:

D=\frac{1}{P}\sum\limits_{t=1}^{n}{\frac{t{{C}_{t}}}{{{(1+YTM)}^{t}}}}

gdzie:

Ct – dochód z tytułu posiadania obligacji (kupon odsetkowy) i odsetki z wartości nominalnej,
t – numer kolejnej wypłaty kuponu odsetkowego,
YTM – wymagana przez inwestora stopa zwrotu (rentowność do wykupu, ang. yield to maturity),
P – cena bieżąca.

Przypisy

  1. Dyrektywa 2006/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie adekwatności kapitałowej firm inwestycyjnych i instytucji kredytowych (CELEX: 32006L0049)
  2. Przegląd Statystyczny. Państwowe Wyd. Naukowe, 2005, 52/1-4 [dostęp 2011-06-12]. s. 103.