Czas trwania obligacji
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Czas trwania obligacji, również duracja obligacji (ang. bond duration) – średni termin wykupu obligacji. Czas ten jest miarą elastyczności, która wskazuje, jaka procentowa zmiana w cenie powoduje procentową zmianę rentowności obligacji[1]. Określenie go pozwala na uporządkowanie obligacji ze względu na ryzyko stopy procentowej. Spośród obligacji o tym samym terminie wykupu najwyższym ryzykiem stopy procentowej obarczone są obligacje zerokuponowe, gdyż ich czas trwania jest równy okresowi do wykupu.
Znajomość czasu trwania obligacji można wykorzystać do:
- zabezpieczenia się przed ryzykiem stopy procentowej;
- szacowania zmian cen przy zmianach rentowności w celu zabezpieczenia się operacją o tym samym ryzyku, lecz dokonaną w przeciwnym kierunku;
- dopasowania zapadalności aktywów i wymagalności pasywów;
- szacowania zmian cen przy określonej rentowności w handlu;
- w inwestowaniu, do zagwarantowania określonej rentowności;
- w zarządzaniu portfelem.
Czas trwania obligacji można wyznaczyć ze wzoru:
gdzie:
- Ct – dochód z tytułu posiadania obligacji (kupon odsetkowy) i odsetki z wartości nominalnej,
- t – numer kolejnej wypłaty kuponu odsetkowego,
- YTM – wymagana przez inwestora stopa zwrotu (rentowność do wykupu, ang. yield to maturity),
- P – cena bieżąca.
Przypisy
- ↑ Przegląd Statystyczny. Państwowe Wydawn. Naukowe, 2005, 52/1-4 [dostęp 2011-06-12]. s. 103.
