Czerwony Klasztor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy miejscowości na Słowacji. Zobacz też: inne znaczenia tego hasła.
Czerwony Klasztor
Widok na Czerwony Klasztor z Sromowiec Niżnych
Widok na Czerwony Klasztor z Sromowiec Niżnych
Państwo  Słowacja
Powiat Kieżmark
Powierzchnia 41 km²
Wysokość 465 m n.p.m.
Populacja (2001)
• liczba ludności

222
Nr kierunkowy 052
Kod pocztowy 059 79
Położenie na mapie kraju preszowskiego
Mapa lokalizacyjna kraju preszowskiego
Czerwony Klasztor
Czerwony Klasztor
Położenie na mapie Słowacji
Mapa lokalizacyjna Słowacji
Czerwony Klasztor
Czerwony Klasztor
Ziemia 49°24′N 20°25′E/49,400000 20,416667Na mapach: 49°24′N 20°25′E/49,400000 20,416667
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Dwie wsie i osada, które w 1948 r. sztucznie zostały połączone w jedną miejscowość – na mapie WIG z 1936
Klasztor
Kładka łącząca Czerwony Klasztor z miejscowością Sromowce Niżne

Czerwony Klasztor (słow. Červený Kláštor) – miejscowość w powiecie Kieżmark, w kraju preszowskim na Słowacji.

Położenie geograficzne i komunikacja[edytuj | edytuj kod]

Usytuowany jest nad rzeką Dunajec, w ciasnej dolinie przy ujściu Lipnika, zwanej Doliną św. Antoniego. Od wschodu wznosi się należąca do Pienin Klasztorna Góra (657 m), od zachodu Klasztorna Górka (539 m) znajdująca się już w Magurze Spiskiej. Do miejscowości tej należą również dwie dawniej samodzielne osady: Szwaby Niżnie (słow. Nižné Šváby) i Śmierdzonka (słow. Smerdžonka, po II wojnie światowej zmieniona na Červený Kláštor-kúpele), której nazwa pochodzi od źródła mineralnego o silnym zapachu siarkowodoru.

Dojechać można drogą od Niedzicy przez Łysą nad Dunajcem i Starą Wieś Spiską, Czerwony Klasztor i Wielki Lipnik, doprowadzająca do miejscowości Hniezdne, gdzie krzyżuje się z drogą krajową nr 77 (do miejscowości Stara Lubowla lub Spišská Belá). Ze Sromowiec Niżnych przez Dunajec przerzucona jest kładka dla pieszych i rowerzystów. Pieszo lub rowerem można również dostać się tędy spacerową Drogą Pienińską ze Szczawnicy (zakaz wjazdu pojazdów).

Historia i zabytki[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość znana jest przede wszystkim z dawnego klasztoru kartuzów i kamedułówCzerwonego Klasztoru. Został on ufundowany przez węgierskiego magnata Kokosza Berzewiczego w 1319 r. Fundacja ta była częścią kary, jaką miał ponieść za zabicie Chyderka z rodu Gyorgów (za karę miał ufundować 6 klasztorów oraz zamówić w nich 4 tys. mszy). Znajdujący się na terenie klasztoru gotycki kościół pod wezwaniem św. Antoniego pochodzi z lat 1360–1400, rozbudowywany w latach 1496–1506.

Miejscowość Czerwony Klasztor powstała w 1948 r. z połączenia wsi Niżne Szwaby i Śmierdzonka oraz osady Czerwony Klasztor wraz z najbliższą okolicą.

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość jest centrum turystycznym. Przy zespole klasztornym znajduje się restauracja, bufety, sklepy z pamiątkami. Obok niego dobrej klasy autocamping z polem namiotowym, na którym w czerwcu odbywa się festiwal Zamagurské folklorné slávnosti. Nad Dunajcem jest przystań flisacka, z której przez Przełom Dunajca spływają tratwy i pawilon PIENAP-u. W miejscowości do 21 grudnia 2007 r. funkcjonowało przejście graniczne Červený Kláštor - Sromowce Niżne, otwarte w 1 lipca 1999 r. Nad Dunajcem rośnie 15 starych lip, które w 1972 r. uznane zostały za pomniki przyrody, ich wiek wynosi 200-350 lat.

Szlaki turystyczne
Szlak czerwony czerwony: Czerwony Klasztor – Przełęcz pod Klasztorną GórąPłaśnie – przełęcz Pod PłaśniamiAksamitkaPrzełęcz pod Tokarnią – Wielki Lipnik. 3.15 h, ↓ 2.45 h
Szlak niebieski niebieski: Czerwony Klasztor – Przełęcz pod Klasztorną Górą – przełęcz LimierzLeśnica. 1:45 h, ↓ 1.35 h
Szlak żółty żółty: Droga Pienińska – przełęcz Limierz. 50 min, ↓ 35 min.
szlak turystyczny czerwony szlak rowerowy zielony pieszy i rowerowy (Droga Pienińska): Czerwony Klasztor – Szczawnica. Pieszo ok. 2:30 h w jedną stronę. Od szlaku odgałęziają się inne szlaki.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Ondrej Pöss, Dejiny a kultura karpatskych Nemcov, Bratislava – Pressburg 2005, ISBN 80-89079-16-4
  2. Pieniny. Mapa turystyczna 1:25 000. Piwniczna: Agencja Wydawnicza „Wit” s.c. ISBN 978-83-907671-3-9.
  3. Józef Nyka: Pieniny. Przewodnik. Wyd. IX. Latchorzew: Wyd. Trawers, 2006. ISBN 83-915859-4-8.