Czynnik chłodniczy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Czynnik chłodniczy (czynnik ziębniczy, ziębnik) – czynnik termodynamiczny, który uczestniczy w wymianie ciepła w urządzeniu chłodniczym lub pompie ciepła. Wrząc pod niskim ciśnieniem i w niskiej temperaturze pobiera ciepło, które następnie oddaje w trakcie skraplania pod wyższym ciśnieniem i w wyższej temperaturze.

Czynniki chłodnicze zostały wprowadzone do chłodnictwa w latach trzydziestych XIX wieku, wraz z wynalezieniem przez Jacoba Perkinsa parowego sprężarkowego urządzenia chłodniczego.

Podział czynników chłodniczych[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Lista czynników chłodzących.

Klasyfikacja płynów roboczych wykorzystywanych w urządzeniach chłodniczych

  • syntetyczne
    • jednorodne
    • niejednorodne
      • mieszaniny azeotropowe - nie wykazujące poślizgu temperaturowego
      • mieszaniny zeotropowe (nieazeotropowe) – wykazujące poślizg temperaturowy. Czynniki te są mieszaniną czynników jednoskladnikowych o różnej lotności. Poślizg temperaturowy jest zjawiskiem niekorzystnym - powoduje, że zjawisko parowania nie przebiega izotermicznie
  • naturalne

Wymagania stawiane czynnikom chłodniczym[edytuj | edytuj kod]

Idealny czynnik chłodniczy powinien mieć dobre własności termodynamiczne, być bezpieczny dla ludzi i środowiska oraz nie powodować korozji.

Nie znaleziono jeszcze substancji, która spełniałaby wszystkie wymagania.