Długopis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Różne wykonania długopisów
Ballpoint of common ballpoint pen.jpg Kugelschreiber.jpg
Końcówka długopisu – widoczna kulka rozprowadzająca tusz

Długopis – narzędzie do pisania wynalezione w 1938 roku przez węgierskiego artystę i dziennikarza László Bíró. Po wybuchu wojny uciekł on z ojczyzny i dotarł do Argentyny, gdzie ze swoim bratem Georgiem (chemikiem) udoskonalali wynalazek. Pierwsza produkcja zaczęła się podczas wojny w Buenos Aires. W roku 1944 László Bíró sprzedał swoje udziały jednemu z akcjonariuszy, który zajął się produkcją na masową skalę. Była ona realizowana na potrzeby pilotów alianckich podczas drugiej wojny światowej, ponieważ długopisem można pisać bez względu na zmiany ciśnienia atmosferycznego[1].

Długopis składa się z obudowy oraz rurki wypełnionej gęstym tuszem i zakończonej obsadką. W obsadce umieszczona jest kulka o średnicy około 1 mm. Podczas pisania kulka obraca się, rozprowadzając równomiernie tusz po kartce papieru.

Kulka jest osadzona w gnieździe, które umożliwia jej swobodne obracanie i zapobiega wypadaniu. Pomiędzy kulką a gniazdem znajduje się niewielka przestrzeń, przez którą wypływa tusz. Przestrzeń ta jest na tyle mała, że jeśli długopis nie jest używany, to siły kapilarne utrzymują tusz w środku. Takie same rozwiązania techniczne użyte są również w innych urządzeniach — np. w obudowie antyperspirantów „w kulce” (zobacz).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Czary dnia powszedniego. W: Noel Buchanan: Jak to jest?. Warszawa: Reader's Digest Przegląd Sp. z o.o., 1996, s. 14. ISBN 83-905429-0-0. (pol.)