Diagoras z Rodos

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Diagoras z Rodos (V w. p.n.e.) – grecki pięściarz z Ialysos na wyspie Rodos, pochodzący ze znakomitego tam rodu Eratydów założonego przez Kalianaksa[1].

Zwyciężał w zawodach pięściarskich podczas wszystkich ważnych agonów ogólnogreckich (w tym w igrzyskach olimpijskich z 464 p.n.e). Jego sukces w Olimpii opisywał Pindar w VII Odzie olimpijskiej[2], sławiąc go jako „męża co w boksie osiągnął szczyty”[3]. Dzięki temu wiadomo dokładnie, gdzie jeszcze Diagoras odnosił zwycięstwa: na Rodos (dwukrotnie), w Koryncie (czterokrotnie), w Nemei i Atenach (wielokrotnie), w Argos, Arkadii i Pellene na Peloponezie, w Tebach (Beocja), na Eginie i w Megarach na Przesmyku Korynckim[4]. Podobnych rekordzistów starożytni Grecy wyróżniali mianem periodoników.

Posąg Diagorasa jako olimpionika wzniesiono w świątyni w Altis. O wybitnym zawodniku wspominał również Pauzaniasz, przekazując jednocześnie informacje o uzdolnionych sportowo jego potomkach: synowie odnosili sukcesy w pięściarstwie i pankrationie, natomiast wnukowie zawodnika z sukcesami brali udział w zawodach pięściarskich[5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Pindar, Wybór poezji (opr. A. Szastyńska-Siemion), Wrocław-Kraków: Ossolineum, 1981, s. 45-51.
  2. Mała encyklopedia kultury antycznej. Zdzisław Piszczek (red.). Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1983, s. 187. ISBN 83-01-03529-3.
  3. Pindar, Wybór poezji: Olimpijska VII, w. 125.
  4. Pindar, Wybór poezji: Olimpijska VII, w. 113-122.
  5. Dariusz Słapek: Sport i widowiska w świecie antycznym. Kompendium. Kraków-Warszawa: Wydawnictwo Homini SC & Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 2010, s. 231-2. ISBN 978-83-61568-60-5.