Arkadia (kraina historyczna)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Inne znaczenia Ten artykuł dotyczy krainy w Grecji. Zobacz też: inne znaczenia tej nazwy.
Nomos Arkadia
Nomos Arkadia
Podział na demosy

Arkadiakraina historyczna, obecnie prefektura w środkowej części Półwyspu Peloponeskiego (z dostępem do Morza Egejskiego), w regionie administracyjnym Peloponez, ze stolicą w Tripolisie. Graniczy ze wszystkimi pozostałymi prefekturami półwyspu: Argolidą, Koryntią, Lakonią, Mesenią (region Peloponez) oraz Elidą i Achają (region Grecja Zachodnia). Ma powierzchnię 4419 km², zamieszkuje ją 102 tys. ludzi (stan z roku 2001).

Historia mityczna[edytuj | edytuj kod]

Pierwszym człowiekiem zamieszkującym Arkadię był zrodzony z ziemi Pelazgos, według innej wersji mitu syn Zeusa i Niobe. Syn Pelazgosa, Likaon miał z wieloma żonami 50. synów, eponimów miast na Peloponezie i córkę Kallisto. Za podanie Zeusowi do zjedzenia ludzkiego mięsa Likaon i jego 50. synów zostali zabici lub zamienieni w wilki, a na tronie Arkadii zasiadł syn Zeusa i Kallisto, Arkas. Arkas nauczył swój lud uprawy zboża, wypieku chleba i przędzenia wełny. Swoje królestwo podzielił między trzech synów. Azan został królem Azanii, Elatos - królem Kyllene, a Afidas - królem Tegei.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W czasach starożytnych był to wyizolowany obszar pozostający pod wpływami Sparty. Około 370 r. p.n.e. tebański wódz Epaminondas założył Megalopolis, a miasta Arkadii utworzyły Związek Arkadyjski. Megalopolis stawiało opór Sparcie i przystąpiło do Związku Achajskiego w 294 r. p.n.e.

Następnie Arkadia została włączona do prowincji rzymskiej Achaja. Pod wpływem panowania rzymskiego kraina znacznie podupadła i straciła walory rolnicze, co doprowadziło do znacznego spadku ludności.

W kolejnych wiekach los Arkadii był ściśle związany z historią Peloponezu – stawała się ona własnością kolejno Bizantyjczyków, Wenecjan, w końcu Turków osmańskich. W XIX wieku stała się częścią niepodległej Grecji.

W renesansie Arkadia była uważana przez poetów za krainę wiecznego szczęścia – ziemski raj, symbol wyidealizowanej krainy spokoju, ładu, sielankowej, wiecznej szczęśliwości i beztroski.