Driady

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Evelyn De Morgan: The Dryad (Driada)

Driady (lm gr. Δρυάδες Dryádes, łac. Dryades, lp. gr. Δρυάς Dryás, łac. Dryad; od gr. δρῦς drŷs – ‘dąb’, ‘drzewo’) – w mitologii greckiej nimfy drzew. Dokładniej driady były nimfami dębów, choć słowa tego używa się obecnie w odniesieniu do wszystkich drzewnych nimf.

Kultura[edytuj | edytuj kod]

Oprócz mitologii, driady pojawiają się również w literaturze i grach fantasy.

Muzyka[edytuj | edytuj kod]

W latach 1914–23 Karol Szymanowski stworzył utwór na skrzypce o tytule Driady i Pan.

W roku 1996 zespół Type O Negative wydał album October Rust zawierający utwór o tytule Be My Druidess.

Saga o Wiedźminie[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Zobacz też: Świat wiedźmina.

W Sadze o wiedźminie autorstwa Andrzeja Sapkowskiego driady lub dziwożony to tajemnicze mieszkanki świętego i prastarego lasu Brokilon.

Charakterystyczne dla nich jest zielonkawe zabarwienie skóry. Driady są wyznawczyniami kultu matki natury. Stronią od innych ras i zabijają niemal każdego, kto naruszy ich święty las. Starają się nie włączać do konfliktów i tłumaczą to tym, że natura jest wieczna i będzie trwać nawet po wojnach.

Ich społeczność składa się tylko z kobiet. Młode driady rodzą się z uświęconych związków z elfami lub ludźmi, przy czym zawsze rodzą się dziewczynki. Driady są bezwzględne, mistrzowsko władają łukiem oraz potrafią poruszać się bezszelestnie po lesie.

Wikimedia Commons

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Aaron J. Atsma: Dryades & Oreiades (ang.). theoi.com. [dostęp 2013-08-18].
  2. Władysław Kopaliński: Słownik mitów i kultury tradycji. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1987. ISBN 83-06-00861-8.