Brokilon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Las Brokilonu
Stolica Duén Canell
Głowa państwa Eithné

Brokilon – fikcyjna kraina opisana przez Andrzeja Sapkowskiego w sadze o wiedźminie. Brokilon, to leśne królestwo driad. Ten starożytny las znajdował się między rzekami Adalatte, Wstążką i Travą – graniczył z Kerack, Temerią, Dolnym Sodden, Brugge i Verden. Władała w nim królowa Eithné.

Eithné zalicza do Brokilonu Wypalanki, Ósmą Milę, Sowie Wzgórza i lewy brzeg Wstążki, mimo że las wyrąbano tam sto lat temu

— Andrzej Sapkowski, Miecz przeznaczenia

Niezależny od nikogo, Brokilon był niejako punktem zapalnym. Wielokrotnie najeżdżali na niego: Venzlav z Brugge (który chciał, by Eithné oddała mu Brokilon aż po rzekę Vdę), Ekkehard, Ervyll z Verden i Viraxas z Kerack. Stolicą Brokilonu było Duén Canell (Miejsce Dębu) w samym sercu lasu.

Driady z Brokilonu posiadały wyjątkowe umiejetności w dziedzinie uzdrawiania i to właśnie one pomogły Geraltowi wrócić do zdrowia po walce z Vilgefortzem.

Na obrzeżach tego lasu po raz wtóry wiedźmin napotkał swoje przeznaczenie – dziecko-niespodzankę Ciri. Wcześniej ich drogi zeszły się na Cintryjskim dworze u królowej Calanthe, jednak to w Brokilionie Sapkowski po raz pierwszy opisuje dokładnie przebieg tego spotkania.

W Brokilonie znajdowały schronienie bandy, takie jak Wiewiórki – Scoia'tael.