Dysocjacja elektrolityczna

Dysocjacja elektrolityczna (dysocjacja jonowa) – proces rozpadu cząsteczek związków chemicznych na jony (kationy i aniony), zachodzący pod wpływem rozpuszczalnika polarnego (zazwyczaj jest nim woda). Dysocjację odkrył w 1878 roku Svante Arrhenius i opracował jej teorię. Przykładowy zapis równania dysocjacji elektrolitycznej:

$\mathrm{NaHCO_3 \xrightarrow {H_2O} Na^+ + HCO_3^-}$

Do dysocjacji jonowej zdolne są związki, w których występują wiązania jonowe lub bardzo silnie spolaryzowane kowalencyjne. Zdysocjowany roztwór związku chemicznego nazywa się elektrolitem. Takie roztwory (dzięki obecności jonów) przewodzą prąd elektryczny.

Dysocjację elektrolityczną dzieli się na:

• dysocjację całkowitą (występującą w mocnych elektrolitach)
• dysocjację częściową (występującą w słabych elektrolitach)

W roztworach dysocjacja jest zawsze procesem odwracalnym. Między formą niezdysocjowaną i zdysocjowaną związku występuje w tych warunkach równowaga. W zależności od własności rozpuszczalnika i związku chemicznego, temperatury oraz występowania jonów pochodzących z innych związków równowaga ta może być bardziej przesunięta w stronę formy niezdysocjowanej lub zdysocjowanej związku.

Zobacz też

• jonizacja

Bibliografia

• Podręczny słownik chemiczny. Romuald Hassa, Janusz Mrzigod, Janusz Nowakowski (redaktorzy). Wyd. I. Katowice: Videograf II, 2004, s. 103. ISBN 83-71-83-240-0.