Dziecko Rosemary

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj
Dziecko Rosemary
Oryginalny tytuł Rosemary's Baby
Gatunek horror
psychologiczny
Kraj produkcji Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone
Język angielski
Główne role Mia Farrow
John Cassavetes
Ruth Gordon
Data premiery Świat 12 czerwca 1968
Czas trwania 136 min
Produkcja
Reżyseria Roman Polański
Scenariusz Ira Levin (powieść)
Roman Polański
Muzyka Krzysztof Komeda
Zdjęcia William A. Fraker
Scenografia Richard Sylbert
Montaż Sam O'Steen
Bob Wyman
Od lat 18
Dziecko Rosemary na IMDb

Dziecko Rosemary (ang. Rosemary's Baby) - film fabularny Romana Polańskiego z 1968 roku, ekranizacja powieści Iry Levina o tym samym tytule z 1967 roku. Czwarty pełnometrażowy film Polańskiego zrealizowany na Zachodzie, a drugi po Wstręcie podejmujący tematykę kobiecego obłędu.

Spis treści

[edytuj] Fabuła

Uwaga: poniżej znajdują się szczegóły fabuły lub zakończenia utworu.

Młode małżeństwo, Rosemary i Guy Woodhouse, wprowadza się do starej kamienicy na Manhattanie, Bramford, z którą wiąże się kilka makabrycznych historii. Po pewnym czasie Rosemary zachodzi w ciążę w okolicznościach, które mgliście pamięta - czuła się chora i śpiąca po kolacji oraz dziwnie smakującym deserze, będącym poczęstunkiem od sąsiadów - natrętnego małżeństwa Castevetów. U ciężarnej pojawiają się niepokojące objawy - bóle, trupia bladość, chudnięcie i apetyt na krwiste mięso. Przyjaciel małżeństwa - Hutch - zauważa, że dzieje się coś złego i dziwnego, a gdy zaczyna szukać przyczyn, zaraz zapada w tajemniczą śpiączkę i umiera. Udaje mu się jednak zostawić Rosemary książkę o czarach i czarownicach oraz wskazówki do swoich ustaleń. Dzięki temu kobieta dochodzi do wniosku, że jej sąsiedzi to sataniści, którzy odprawiają nad nią swe zaklęcia używając ziół - uśpili w noc poczęcia zatrutym deserem, podarowali amulet z używanym w magicznych rytuałach tanisem, serwują codziennie koktajle na wzmocnienie ciężarnej. Z czasem o udział w spisku zaczyna podejrzewać też swego męża i prowadzącego ciążę doktora Sapirsteina. Zbliża się termin rozwiązania, kobieta coraz bardziej boi się o siebie i dziecko. Zwraca się po pomoc do innego lekarza, ten jednak - widząc histeryczne zachowanie i słysząc niewiarygodne opowieści - oddaje ją z powrotem w ręce Sapirsteina i męża. Uwięziona w domu i półprzytomna Rosemary wydaje na świat dziecko, które natychmiast zostaje gdzieś zabrane. Kobieta nie ufa otaczającym ją ludziom - nie przyjmuje lekarstw, które jej podają i nie wierzy zapewnieniom, że noworodek umarł. Któregoś dnia odkrywa, że tuż za ścianą jest dziecko i że gromadzą się wokół niego sataniści. Idzie do nich, zagląda z matczyną tęsknotą do czarnej kołyski i wtedy zaczyna wrzeszczeć przerażona (kamera w ogóle nie pokazuje niemowlęcia). Wyznawcy diabła tłumaczą, że jej synek ma przerażające oczy po swoim prawdziwym ojcu - szatanie. Sam mąż - który zgodnie z jej wcześniejszymi podejrzeniami znajduje się w tym gronie - że niby nie stało się nic złego. Rosmary dostaje od starego Casteveta propozycję, by zajęła się dzieckiem jak na prawowitą matkę przystało. Film kończy ujęcie ukazujące konsternację głównej bohaterki. Do widza należy wniosek, czy Rosemary zdecyduje się wychowywać wespół z satanistami swoje dziecko i tym samym antychrysta, który ma zapanować nad światem, czy też odrzuci propozycję najbliższych, którzy ją zdradzili i samo półdiablę (bohaterka jest przynajmniej z wychowania katoliczką) - potomka z gwałtu.

[edytuj] Obsada

[edytuj] O filmie

Dziecko Rosemary to jeden z najbardziej cenionych filmów grozy, które pojawiły się w latach 60. i 70. XX wieku (należą do nich także Omen i Egzorcysta). Znany jest z doskonale zbudowanej atmosfery grozy, nietuzinkowej roli Mii Farrow i świetnej muzyki Krzysztofa Komedy - zwłaszcza pamiętnej kołysanki śpiewanej przez Farrow. Jest to niezwykle wierna ekranizacja powieści - wśród miłośników filmów grozy krążą anegdoty o tym, jak to Polański dzwonił do autora Dziecka Rosemary z pytaniami dotyczącymi konkretnego numeru czasopisma czytanego przez jedną z postaci - dzięki czemu uzyskany nastrój bardzo przypomina nasycone paranoidalnym strachem utwory Levina, nie tracąc zarazem jego delikatnej sugestii satyrycznej.

[edytuj] Nagrody

Dziecko Rosemary odniosło sukces komercyjny i przyczyniło się do powstania nowych filmów o podobnej tematyce, zostało też zauważone przez Amerykańską Akademię Filmową. W 1969 film nominowano do Oscara w kategoriach: scenariusz-adaptacja (Roman Polański) i najlepsza żeńska rola drugoplanowa (Ruth Gordon za rolę Minnie Castevet)[1]. Uhonorowano jednak tylko Ruth Gordon.

[edytuj] Przypisy

  1. Dziecko Rosemary - Nagrody filmowe wg IMDb

[edytuj] Linki zewnętrzne

Utwórz książkę