Dzierżęcinka
| Dzierżęcinka | |
Dzierżęcinka w Parku Książąt Pomorskich |
|
| Lokalizacja | Europa |
| Źródło | gmina Manowo |
| Ujście | jez. Jamno poniżej Dobiesławca |
| Długość | 29,30 km |
| Powierzchnia zlewni | 122,62 km² |
| Największe dopływy | Raduszka, Struga z Dzierżęcina, Glinianka |
| Rzeki Polski | |
Dzierżęcinka – rzeka na Pobrzeżu Koszalińskim o długości 29,30 km[1], która przepływa przez Równinę Białogardzką w województwie zachodniopomorskim.
Powierzchnia zlewni Dzierżęcinki wynosi 122,62 km²[1].
Ma źródło w gminie Manowo na zachód od wsi Kliszno. Poniżej wsi Manowo płynie sztucznie utworzonym korytem, którym wody Dzierżęcinki wpływają do Jeziora Lubiatowskiego, które jest rezerwatem przyrody. Od ujścia z Jeziora Lubiatowskiego na wschód od wsi Kretomino do ujścia rzeki Raduszki płynie wykopanym w XIII wieku kanałem[2]. Przepływa głęboką pradoliną przez miasto Koszalin, gdzie od lat 30. XX wieku jej wody zasilają staw o pow. 1,50 ha (tzw. Staw Zamkowy) w Parku Książąt Pomorskich o powierzchni 6,70 ha (z deniweletą do 12 metrów). Wzdłuż doliny rzecznej znajduje się klin zieleni napowietrzający miasto - jest to Park Dendrologiczny nad rzeką Dzierżęcinką[3].
Prawymi dopływami Dzierżęcinki są strumienie i cieki spływające z Góry Chełmskiej oraz jej skłonu, wszystkie są skanalizowane. Jedyny zachowany dopływ powierzchniowy to struga przepływająca przez Dzierżęcino, które leży w południowo-wschodniej części Koszalina. Pomiędzy miejscem wypływu z Jeziora Lubiatowskiego a ujściem rzeki Raduszki Kanał Dzierżęcinki stanowi granicę miasta Koszalina[4]. W północnej części Koszalina, w pobliżu Leśniczówki Mścice z Dzierżęcinką łączy się rzeczka Glinianka[5]. Następnie przyjmuje cieki odwadniające Bukowy Las i Trzęsiawy położone w zachodniej części w gminy Będzino. Uchodzi do jeziora Jamno 1,5 km na wschód od wsi Dobiesławiec.
W ostatnim dziesięcioleciu czystość wód Dzierżęcinki uległa poprawie do tego stopnia, że nawet w dolnym jej biegu pojawiło się zarybienie. Prowadzi ona wody klasy IV[6].
Nazwę Dzierżęcinka wprowadzono urzędowo w 1948 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę rzeki – Mühlenbach[7].
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Region bilansowy nr 15 – Przymorze od Parsęty do jeziora Jamno. W: Studium bezpośredniego zagrożenia powodziowego na obszarze RZGW Szczecin. Poznań: Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej, 2008, s. 16.
- ↑ Stowarzyszenie Przyjaciół Koszalina
- ↑ Koszalin miasto zielone
- ↑ Koszalin plan miasta PPWK S.A. Nr kat. 51-127-70-03
- ↑ POŚ m.Koszalin 2008-2011
- ↑ Raport wykonania BIP Powiatu Koszalin
- ↑ M.P. z 1948 r. Nr 78, poz. 692, s. 21