Dziupla

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy pojęcia z zakresu biologii i leśnictwa. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Dziupla w pniu lipy

Dziupla – pusta komora wewnątrz pnia lub gałęzi drzewa, powstała w wyniku:

Dziuple przybierają różny kształt: podłużnej szczeliny, komory z okrągłym lub owalnym otworem wejściowym, nieregularnego otworu. W leśnictwie dziupla jest wadą drewna. Drzewo z dziuplą jest słabsze zarówno pod względem zdrowotnym, jak i mechanicznym.

Znaczenie dziupli w przyrodzie[edytuj | edytuj kod]

Pod względem przyrodniczym dziuple mają ogromne znaczenie, gdyż wpływają na zachowanie i wzbogacanie bioróżnorodności środowiska. Są zamieszkiwane przez wiele gatunków ptaków (tzw. dziuplaki), ssaków (wiewiórki, nietoperze, popielicowate) owadów (np. pachnice dębową), roztoczy, grzybów i bakterii. W pewnym stopniu można je zastąpić budując skrzynki lęgowe.

Konserwacja drzewa z dziuplą[edytuj | edytuj kod]

Dziuple u drzew pomnikowych oraz drzew rosnących w otoczeniu zabytków poddaje się zabiegom konserwacyjnym, chroniących drzewo przed zbyt szybkim obumieraniem. W pierwszym etapie, po usunięciu murszu wnętrze dziupli nasącza się preparatami grzybobójczymi. Z punktu widzenia ochrony bioróżnorodności jest to jednak zabieg karygodny, a w niektórych przypadkach również karalny na podstawie zapisów z prawnych chroniących przyrodę (np. Ustawa o Ochronie Przyrody). W latach 60.-70. wnętrze betonowano lub zamurowywano. Obecnie dziuple pozostawia się puste, a otwory przykrywa siatką. Siatka zapewnia dostęp powietrza, dzięki któremu wnętrze dziupli szybko wysycha, a równocześnie nie pozwala, by we wnętrzu gromadziły się gnijące substancje organiczne, np. liście. Niestety zakładane siatki pozbawiają różne zwierzęta naturalnych gniazd, zwłaszcza na terenach zabytkowych parków przydworskich.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
o dziupli
WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło dziupla w Wikisłowniku
Commons in image icon.svg

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Pawłowski J., 1961, Próchnojady blaszkorożne w biocenozie leśnej Polski, Ekologia Polska - Seria A, PWN, Warszawa.