Edward Mannock

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Edward Mannock
Mick
61 zwycięstw
Edward Mannock
Kapitan (pilot) Kapitan (pilot)
Data i miejsce urodzenia 24 maja 1887
Aldershot, Wielka Brytania
Data i miejsce śmierci 26 lipca 1918
Lestrem, Francja
Przebieg służby
Lata służby od 1915
Siły zbrojne RAF roundel.svg - RFC, RAF
Jednostki No. 40 Squadron RAF No. 74 Squadron RAF, No. 85 Squadron RAF
Stanowiska dowódca No. 85 Squadron RAF
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Wiktorii (Wielka Brytania) Distinguished Service Order nadany trzykrotnie (Wielka Brytania) Military Cross nadany dwukrotnie (Wielka Brytania)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Edward Corringham "Mick" Mannock (ur. 24 maja 1887 w Aldershot - zm. 26 lipca 1918 Lestrem Francja), brytyjski pilot myśliwski, jeden z czołowych brytyjskich asów okresu I wojny światowej.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Edward Mannock był synem zawodowego podoficera kawalerii, jednakże trudna sytuacja finansowa rodziny spowodowała,że musiał pracować już od 12 roku życia. Na początku 1914 roku znalazł się w Turcji, gdzie zastał go wybuch I wojny światowej, wkrótce został internowany. W maju 1915 roku udało mu się powrócić do Anglii,gdzie został zmobilizowany. Służbę w armii brytyjskiej rozpoczął w pułku saperów w stopniu szeregowca.

Skierowany na kurs pilotażu w listopadzie 1916 roku otrzymał upragniony dyplom pilota po czym został skierowany do 10 Dywizjonu Szkolnego bazującego we Francji. Jeden z jego lotów szkolnych o mało nie zakończył się tragedią , gdy podczas wychodzenia z lotu nurkowego oderwało się dolne skrzydło w jego myśliwcu Nieuport 17. Mimo ciężkiej sytuacji udało się Mannockowi doprowadzić samolot do lotniska i wylądować. 1 kwietnia 1917 roku otrzymał przydział do 40 Dywizjonu latającego na myśliwcach Nieuport Scout. Pierwszy lot bojowy wykonał 7 maja 1917 i osiągnął swoje pierwsze zwycięstwo powietrzne zestrzeliwując niemiecki balon obserwacyjny. Tego samego dnia śmierć poniósł inny as myśliwski, Albert Ball. 7 czerwca 1917 jego łupem padł pierwszy samolot niemiecki. W uznaniu pierwszych sukcesów w powietrzu w lipcu 1917 awansował na kapitana. Miał wówczas na koncie zestrzelenie 5 wrogich maszyn.

W grudniu 1917 przesiadł się na nowy samolot myśliwski S.E.5. Przez pierwsze trzy miesiące 1918 roku wsławił się zestrzeleniem 36 niemieckich maszyn, za co awansowano go do stopnia majora i w marcu 1918 powierzono dowodzenie 74 Dywizjonu. W lipcu 1918 przejął dowództwo 85 Dywizjonu, gdzie sprawdził się jako doskonały dowódca, pomagając młodym pilotom zdobywać doświadczenie w walce powietrznej. Edward Mannock zginął 26 lipca 1918 roku, kiedy to jego samolot przez nikogo nie atakowany spadł pionowym nurkowaniem między okopami. W 1919 otrzymał pośmiertnie najwyższe brytyjskie odznaczenie Krzyż Wiktorii.

Uzyskał 61 zestrzeleń powietrznych, a według innych źródeł 73. Najprawdopodobniej było ich jeszcze więcej, ponieważ Mannock nie chciał przypisywać sobie zwycięstw wątpliwych. Był skromny, może aż nazbyt lojalny, wskutek czego z listy własnych zwycięstw często wykluczał nawet bezsporne strzały. Na front przybył w wieku 30 lat jak na myśliwca był stary, a do tego prawie nie widział na prawe oko.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Christopher F. Shores, Russell Guest: Above the trenches: a complete record of the fighter aces and units of the British Empire Air forces 1915-1920. London: Grub Street, 1990, s. 255-257. ISBN 0-948817-19-4.
  • The Aerodrome: Edwarda Mannock (lista zwycięstw) (ang.). [dostęp 11 lutego 2011].