Efraim

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jakub, Efraim i Manasses, Guercino

Efraim, (hebr.:אֶפְרָיִם) – postać biblijna ze Starego Testamentu.

Młodszy z dwóch synów Józefa i Asenat, urodzony w Egipcie. Jakub zaadoptował Efraima, swego wnuka, i swoje błogosławieństwo dał jemu, a nie jego starszemu bratu Manassesowi. Początkowo miał dziewięciu synów: Szutelacha, Bereda, Tachata, Eleadę, Tachata, Zabada, Szutelacha, Ezera oraz Eleada. Wszyscy oni zostali jednak zabici[1]. Po tym wydarzeniu urodził się jeszcze tylko jeden syn Efraima, a imię które zostało mu nadane to Beria. Od Efraima wywodzi się ważne pokolenie. Prorocy nazywają czasem jego imieniem Izrael[2]. Pojawia się w Księdze Rodzaju 41, 52; 48.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1Krn 7,20-23 w przekładach Biblii.
  2. Oz 11,1-4 w przekładach Biblii.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Ojciec
Józef
Gutenberg Bible.jpg Postać biblijna
Występuje w księgach: Rdz
Gutenberg Bible.jpg Synowie
Szutelach, Bered, Tachat, Eleada, Tachat, Zabad, Szutelach, Ezer, Elead, Beria