Eigil Ramsfjell

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Eigil Ramsfjell
Państwo  Norwegia
Data i miejsce urodzenia 17 marca 1955
Oslo
Wzrost 186[1][a] cm
Masa ciała 90[1][a] kg
Gra praworęczna
Klub Snarøen Curling Club, Snarøya
Występy
ZIO 2 (1988, 1989)
15 (1976, 1977, 1978, 1979, 1980, 1981, 1983, 1984, 1987, 1988, 1989, 1990, 1991, 1995, 1996)
MŚ seniorów 1 (2012)
ME 11 (1979, 1980, 1985, 1987, 1988, 1989, 1990, 1992, 1993, 1994, 1995)
Dorobek medalowy
Zimowe igrzyska olimpijskie
Złoto
Calgary 1988
(dyscyplina pokazowa)
Brąz
Nagano 1998
Mistrzostwa świata
Srebro
Winnipeg 1978
Złoto
Berno 1979
Srebro
Moncton 1980
Brąz
Regina 1983
Złoto
Duluth 1984
Brąz
Vancouver 1987
Złoto
Lozanna 1988
Brąz
Milwaukee 1989
Brąz
Winnipeg 1991
Mistrzostwa Europy
Brąz
Varese 1979
Srebro
Kopenhaga 1980
Brąz
Grindelwald 1985
Srebro
Oberstdorf 1987
Srebro
Perth 1988
Srebro
Engelberg 1989
Brąz
Lillehammer 1990
Złoto
Lukerbad 1993
Brąz
Grindelwald 1995

Eigil Ramsfjell (ur. 17 marca 1955 w Oslo) – norweski curler, brązowy medalista olimpijski z Nagano 1998, trzykrotny mistrz świata. Reprezentuje Snarøen Curling Club, wcześniej grał w Trondheim CC i Bygdøy CC. Starszy brat Haralda i Benta Ånunda, mistrza olimpijskiego z Salt Lake City.

Ramsfjell reprezentował swój kraj na arenie międzynarodowej w latach 1976-2012 aż 29 razy. Zadebiutował w Mistrzostwach Świata 1976 jako trzeci w ekipie Kristiana Søruma, w tym i następnym roku Norwegowie uplasowali się na 6. Miejscu[2][3]. W 1978 do drużyny dołączył brat Kristiana, Morten i to on objął pozycję trzeciego a Eigil został drugim. W takim ustawieniu zespół ze Snarøya dotarł do finału, wcześniej pokonując Kanadę (Mike Chernoff). Ostatecznie Norwegia zdobyła srebrne medale, lepsi byli Amerykanie (Bob Nichols), którzy finał wygrali wynikiem 6:4[4]. Po roku ekipa Søruma również znalazła się w finale , triumfował tam 5:4 przeciwko Szwajcarom (Peter Attinger Junior)[5]. Był to pierwszy złoty medal mistrzostw świata dla Norwegii.

W następnym sezonie Ramsfjell powrócił do zagrywania 5. i 6. kamieni w drużynie. W 1979 Eigil zadebutował w mistrzostwach Europy, norweska drużyna zdobyła brązowe medale przegrywając 7:8 półfinał ze Szwecją (Jan Ullsten)[6]. W rywalizacji światowej Norwegia ponownie znalazła się w finale eliminując wcześniej Szwajcarów (Jürg Tanner). W finale najlepsi okazali się Kanadyjczycy (Rick Folk)[7]. W swoich kolejnych mistrzostwach Europy Ramsfjell uplasował się na 2. miejscu przegrywając tylko ze Szkocją (Barton Henderson)[8]. W kwietniowych norweska ekipa uplasowała się tuż za podium przegrywając 4:7 mecz o brąz ze Stanami Zjednoczonymi (Bud Somerville)[9].

Eigil Ramsfjell objął funkcję kapitana drużyny począwszy od sezonu 1982/1983. W turnieju mistrzostw globu 1983 zdobył brązowe medale – w półfinale uległ 3:4 zespołowi Niemiec (Keith Wendorf)[10]. Rok później Norwegowie ponownie dostali się do fazy finałowej. Tym razem jednak z 4. miejsca, a wcześniej w barażu musieli pokonać Niemców (Keith Wendorf). W półfinale zwyciężyli 5:3 nad zespołem Trzech Koron (Per Lindeman). Ramsfjell swój drugi złoty medal mistrzostw świata wywalczył pokonując w finale 8:5 Szwajcarów (Peter Attinger Junior)[11]. Na następnych MŚ wystąpił po trzech latach. W Vancouver zajął 3. miejsce, taką samą lokatę uzyskał wcześniej na Mistrzostwach Europy 1985.

Sezon 1987/1988 był sezonem olimpijskim, a curling po 56 latach przerwy pojawił się jako sport pokazowy. W grudniowych ME Norwegia dotarła do finału, gdzie wynikiem 4:5 uległa Szwedom (Thomas Norgren). Ramsfjell kontynuował bardzo dobrą formę – awansował do fazy medalowej turnieju olimpijskiego w Calgary. Zdobył wówczas złote medale pokonując w najważniejszych meczach 8:5 Kanadyjczyków (Ed Lukowich) i 10:2 Szwajcarów (Hansjörg Lips)[12]. Ekipa ze Snarøya triumfowała również w rozgrywanych dwa miesiące później Mistrzostwach Świata pokonując w finale 5:4 Kanadę (Pat Ryan)[13]. Następny raz na najwyższym stopniu podium Norwegowie z Ramsfjellem na czele stanęli w Mistrzostwach Europy 1993. Przed tym sukcesem dochodzili do finałów ME w latach 1988 i 1989, dwukrotnie przegrywając ze Szkotami (odpowiednio David Smith i Hammy McMillan), zdobyli również trzy brązowe medale podczas MŚ 1989, ME 1990 i MŚ 1991.

W sezonie 1994/1995 norweski zespół dotarł do fazy play-off ME przegrał jednak półfinał i mecz o 3. miejsce[14]. W MŚ 1995 zespół Ramsfjella uplasował się na 5. miejscu po dwóch meczach barażowych[15]. Z mistrzostw Starego Kontynentu 1995 powrócił z brązowym medalem wywalczonym w meczu przeciwko Włochom (9:1, Claudio Pescia). Po dwóch meczach tie-breaker Norwegia awansowała do fazy zasadniczej Mistrzostw Świata 1996. Zespół ze Snarøya zajął 4. miejsce przegrywając 1:7 z Kanadą (Jeff Stoughton) i 6:9 ze Szwajcarią (Patrick Hürlimann)[16].

Curling jako pełnoprawny sport olimpijski zadebiutował podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1998 rozgrywanych w Nagano[b]. Norwegowie z bilansem 5 wygranych i 2 porażek z drugiego miejsca awansowali do fazy medalowej. Ramsfjell nie zagrał w ostatnim, wygranym 10:8 przeciwko Kanadzie (Mike Harris), meczu Round Robin. W półfinale Skandynawowie ulegli 7:8 późniejszym mistrzom olimpijskim – Szwajcarom (Patrick Hürlimann), zajęli jednak najniższe miejsce na podium zwyciężając w małym finale 9:4 nad Amerykanami (Tim Somerville)[17]. Po igrzyskach Eigil zakończył karierę sportową. Na arenę międzynarodową powrócił w Mistrzostwach Świata Seniorów 2012, gdzie zajął 4. miejsce przegrywając 8:4 mecz o brąz ze Szwecją (Connie Östlund)[18].

Drużyny[edytuj | edytuj kod]

Czwarty Trzeci Drugi Otwierający
2011/2012 Eigil Ramsfjell Sjur Loen Morten Søgaard Dagfinn Loen
1997/1998 Jan Thoresen Stig-Arne Gunnestad Anthon Grimsmo
1994/1996 Anthon Grimsmo Jan Thoresen Tore Torvbråten
1993/1994 Sjur Loen Dagfinn Loen Niclas Järund
1992/1993 Niclas Järund Bent Ånund Ramsfjell
1990/1991 Morten Skaug
MŚ 1990
ME 1989 Dagfinn Loen Espen de Lange Thoralf Hognestad
MŚ 1989 Sjur Loen Morten Søgaard Bo Bakke
ME 1988 Dagfinn Loen
1986/1988 Bo Bakke
1985/1986 Gunnar Meland Morten Skaug
1982/1984 Bo Bakke
1980/1981 Kristian Sørum Eigil Ramsfjell Dagfinn Loen
1979/1980 Harald Ramsfjell
1977/1979 Morten Sørum Eigil Ramsfjell Gunnar Meland
1975/1977 Eigil Ramsfjell Gunnar Meland Gunnar Sigstadstø

Uwagi

  1. 1,0 1,1 Podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1998
  2. W 2006 za pełnoprawne uznano rozgrywki podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1924

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy