Curling na zimowych igrzyskach olimpijskich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Curling pictogram.svg

Curling był konkurencją olimpijską już na I Zimowych Igrzyskach Olimpijskich, które odbyły się w Chamonix, rywalizowały ze sobą wówczas tylko drużyny męskie. Zawody te przez długi czas nie były uznawane przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski, medale zostały przyznane dopiero w lutym 2006. Następnie curling nie znajdował się w programie olimpijskim, pojawiał się jednak jako dyscyplina pokazowa w 1932, 1988 i 1992. Turniej kobiet został zaprezentowany w 1988. Curling powrócił do grona dyscyplin olimpijskich podczas ZIO 1998 w Nagano.

Zaproponowano by curling par mieszanych stał się podczas ZIO 2010 sportem olimpijskim, jednym z warunków była mała liczba zawodników potrzebnych do gry. MKOl mimo to odrzucił to zgłoszenie ponieważ ta odmiana nie jest tak bardzo rozpowszechniona.

24 28 32 36 48 52 56 60 64 68 72 76 80 84 88 92 94 98 02 06 10 14
Oficjalne zawody
Dyscyplina pokazowa

W 1936 i 1964 dyscypliną pokazową było Stockschießen (tzw. niemiecki lub bawarski curling), zawody te nie są jednak wliczane jako curling.

Kwalifikacjami do igrzysk olimpijskich (Soczi 2014) są mistrzostwa świata kobiet i mężczyzn odbywające się na rok i dwa lata przed igrzyskami. Za uzyskanie danego miejsca otrzymuje się odpowiednią liczbę punktów, co prezentuje poniższa tabela.

Miejsce 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12
Punkty 14 12 10 9 8 7 6 5 4 3 2 1

W mistrzostwach świata wyłania się po 7 drużyn, do rywalizacji automatycznie kwalifikuje się gospodarz. Dodatkowo organizowany jest specjalny turniej kwalifikacyjny, mogą w nim wystąpić reprezentacje, które nie zdołały awansować ze zdobytą liczbą punktów oraz te, które uczestniczyły w mistrzostwach świata trzy lata przed zimowymi igrzyskami olimpijskimi. Z tego turnieju kwalifikują się dwie najlepsze reprezentacje.

Turniej olimpijski rozgrywany jest systemem kołowym, każda z drużyn rozgrywa wówczas 9 meczów. Do fazy medalowej awansują cztery najlepsze drużyny, przy czym pod uwagę bierze się jedynie bilans wygranych i przegranych meczów. W przypadku większej liczby drużyn z takimi samymi wynikami rozgrywany jest mecz barażowy. W półfinale rywalizuje ze sobą pierwsza drużyna z czwartą i trzecia z drugą. Zwycięzcy spotykają się w finale i walczą o złoty medal, drużyny, które przegrały swoje półfinały grają o medal brązowy.

Klasyfikacja medalowa[edytuj | edytuj kod]

# Kraj Kobiety Mężczyźni Razem Suma
Złoto Srebro Brąz Złoto Srebro Brąz Złoto Srebro Brąz
1.  Kanada 2 1 2 3 2 5 3 2 10
2.  Szwecja 2 1 1 1 1 2 2 2 6
3.  Wielka Brytania 1 1 1 1 2 1 1 4
4.  Szwajcaria 2 1 2 1 2 2 5
5.  Norwegia 1 1 1 1 1 1 3
6.  Dania 1 1 1
 Finlandia 1 1 1
8.  Chiny 1 1 1
 Francja 1 1 1
 Stany Zjednoczone 1 1 1

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]