Ekallatum

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zasięg terytorialny królestwa Szamszi-Adada I (1814-1782 p.n.e.)

Ekallatum (sum. urue2-galmeš, akad. Ekallātum lub Ekallāte, tłum. "pałace") – starożytne miasto w północnej Mezopotamii, jedno z ważniejszych miast państwa asyryjskiego w 1 połowie II tys. p.n.e., potem straciło na znaczeniu; nierozpoznane archeologicznie. Według asyryjskich źródeł pisanych położone być miało nad rzeką Tygrys, nieco na północ od miasta Aszur[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Najwcześniejsze informacje dotyczące miasta Ekallatum pochodzą z Asyryjskiej listy królów i wiążą jego historię z osobą asyryjskiego króla Szamszi-Adada I (1814-1782 p.n.e.). Według tego źródła zdobył on to miasto, a nawet na krótko było ono jego siedzibą:

"Szamszi-Adad (I), syn Ila-kabkabi, pomaszerował do Karduniasz (Babilonu) w czasie, gdy Naram-Sin (był królem Asyrii). Gdy Ibni-Adad pełnił urząd limmu Szamszi-Adad (I) wyruszył z Karduniasz i zajął miasto Ekallatum. Przez 3 lata pozostawał w Ekallatum. Gdy Atamar-Isztar pełnił urząd limmu, Szamszi-Adad (I) pomaszerował z Ekallatum (do Aszur) i usunął z tronu Eriszuma (II), syna Naram-Sina. (Sam) zasiadł na tronie i panował przez 33 lata"[2]

Po zdobyciu Ekallatum i Aszur Szamszi-Adad I kontynuował politykę podbojów, tworząc w krótkim czasie potężne państwo w północnej Mezopotamii. Za czasów jego panowania Ekallatum - obok Aszur, Szubat-Enlil i Mari - stało się jednym z najważniejszych miast w państwie. Rezydował tu jako wicekról Iszme-Dagan, starszy syn Szamszi-Adada I, którego ojciec obarczył zadaniem utrzymania spokoju we wschodnich, nadgranicznych prowincjach[3]. Po śmierci Szamszi-Adada I w 1782 r. p.n.e. Iszme-Daganowi nie udało się utrzymać zdobyczy terytorialnych ojca. Zaatakowany z kilku stron przez koalicję Mari, Esznunny i państewek huryckich, zdołał zachować kontrolę jedynie nad niewielkim obszarem wokół Ekallatum, a samo miasto stało się stolicą jego niewielkiego królestwa. Niewiele wiadomo o dziejach Ekallatum po śmierci Iszme-Dagana (ok. 1740 r. p.n.e.). Miasto to istniało na pewno w czasach asyryjskiego króla Tiglat-Pilesera I (1114-1076 p.n.e), kiedy to - według źródeł asyryjskich - miało zostać zdobyte przez babilońskiego władcę Marduk-nadin-ahhe (1100-1083 p.n.e), który zabrać miał z tamtejszych świątyń posągi Adada i Szali. W jednej ze swych inskrypcji panujący ponad 400 lat później władca asyryjski Sennacheryb (705–681 p.n.e.) opisuje odnalezienie tychże posągów w zdobytym przez siebie Babilonie:

"Po 418 latach wywiozłem z Babilonu i zwróciłem do ich sanktuariów (posągi) Adada i Szali, bogów Ekallate, które Marduk-nadin-ahhe, król Babilonu pojmał i uprowadził do Babilonu"[4]

Przypisy

  1. M. Stępień, Kodeks..., s. 148
  2. Jean-Jacques Glassner, Mesopotamian..., s. 138-139
  3. M. Stępień, Kodeks..., s. 16
  4. Jean-Jacques Glassner, Mesopotamian..., s. 23

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marek Stępień, Kodeks Hammurabiego, Wydawnictwo ALFA, Warszawa 2000, s. 29-34 i 153, ISBN 83-7179-192-5.
  • J.-J. Glassner, Mesopotamian Chronicles, Society of Biblical Literature, Atlanta 2004