Babilon

Z Wikipedii

Współrzędne: 32°32'11″N 44°25'15″E / 32.53639, 44.42083

Babilon (gr. Βαβυλών Babylon z akadyjskiego Babilani – brama bogów) – starożytne miasto położone w Mezopotamii, nad Eufratem, dawna stolica Babilonii.

Występuje w Apokalipsie Świętego Jana jako symbol wszelkiego zła.

Spis treści 1 Historia 2 Król Hammurabi - osiągnięcia 3 Wykopaliska 4 Współczesność 5 Znaczenie religijne 5.1 Babilon w chrześcijaństwie 5.2 Babilon w religii ruchu Rastafarian 5.3 Babilon w religii Świadków Jehowy 6 Przypisy

[edytuj] Historia

Pierwszą osadę w miejscu późniejszego Babilonu założyli w XXIV wieku p.n.e. wg źródła babilońskiego Sumerowie (wg tradycji biblijnej król Nimrod, ok. 2700 p.n.e.). Po opanowaniu przez ludy semickie osada stała się około 1900-1850 roku p.n.e. miastem i stolicą niewielkiego królestwa Babilonii. Rola miasta wzrosła znacznie za panowania Hammurabiego 1792-1750 p.n.e., który stworzył duże imperium ze stolicą w Babilonie. Babilon był centrum kultu boga Marduka.

Miasto zostało zniszczone przez Hetytów w XVI wieku p.n.e. Ten sam los spotkał je w 689 roku p.n.e., gdy asyryjski król Sanherib postanowił zemścić się za ciągłe rebelie. Miasto odzyskało wspaniałość w pierwszej połowie VI wieku p.n.e., odbudowane przez syna Sanheriba Asarhaddona i później za panowania dynastii nowobabilońskiej (z tych czasów pochodzą Brama Isztar, zrekonstruowany i powiększony ziggurat Etemenanki czy wiszące ogrody Semiramidy). Zdobyte w 539 roku p.n.e. przez Persów, miasto powoli traciło na znaczeniu. W Babilonie zmarł w 323 roku p.n.e. Aleksander Wielki, który zamierzał uczynić je stolicą swojej uniwersalnej monarchii. Po jego śmierci miasto zaczęło podupadać w wyniku licznych wojen i masowych wywózek ludności (m.in w roku 275 p.n.e.^[1].) Ostateczny upadek miasta dokonał się za czasów panowania Partów w III wieku. Został ponownie odkryty przez niemieckiego archeologa Roberta Koldeweya w 1899 roku. Babilon obecnie znajduje się w granicach administracyjnych Iraku. W roku 1985 prezydent Iraku Saddam Husajn rozpoczął odbudowę miasta z cegieł na których umieszczono napis Wybudowano przez Saddama Husajna, syna Nabuchodonozora, aby okryć chwałą Irak^[1]. W czasie II wojny w Zatoce Perskiej wojska amerykańskie zajęły teren starożytnego miasta.

W swej historii Babilon według danych szacunkowych dwukrotnie był pod względem populacji największym miastem na świecie. Pierwszy raz około roku 1770 p.n.e. wyprzedził Teby i drugi raz około roku 612 p.n.e. wyprzedził Niniwę jako pierwsze miasto z populacją powyżej 200 tys.

[edytuj] Król Hammurabi - osiągnięcia

Hammurabi, gdy rozpoczynał swoje, trwające przez 43 lata (1792-1750 p.n.e.) rządy, posiadał jedynie malutkie państewko. Dzięki mądrej polityce udało mu się podbić cały obszar Mezopotamii. Stolicą państwa został Babilon. Takie funkcjonowanie państwa wymagało przed wszystkim silnej władzy centralnej.

Król:

• dowodził armią
• przyjmował posłów od innych władców i zawierał przymierza bądź wypowiadał im wojny
• wydawał prawa, wydawał wyroku w sprawach sądowych
• mianował urzędników
• wysłuchiwał sprawozdań naczelników miast i podejmował odpowiednie decyzje w sprawach, które mu przedłożyli, zwłaszcza z uwagą przyjmował raporty o stanie sieci nawadniających i wydawał decyzje w sprawie budowy nowych kanałów i tam
• opiekował się świątyniami, składał ofiary bogom

Ważnym osiągnięciem Hammurabiego było uporządkowanie prawa w kraju. W celu dokonania tego trudnego zadania spisano Kodeks Hammurabiego, zawierający przepisy prawa cywilnego i karnego. Hammurabi przyjął w swoim kodeksie zasadę talionu. Wyrok jednak w praktyce zależał od pozycji społecznej ofiary i winowajcy. Społeczeństwo było podzielone na trzy grupy (możnych, lud i niewolników).

Połowa spisanych w Kodeksie praw dotyczyła kwestii majątkowych i ich ochrony oraz spraw rodzinnych. Zawierał także podstawowe ceny towarów i usług. Hammurabi kazał wypisać swe prawa na wysokim, ponad dwumetrowym, kamiennym słupie (stela) i ustawić go w największej świątyni w Babilonie. U szczytu słupa wyrzeźbiono postać króla stojącego przed jednym z bogów czczonych w całej Mezopotamii - Szamasza, który wręcza mu insygnia władzy. W ten sposób Hammurabi przypomniał wszystkim, ze prawa przez niego ułożone pochodzą od boga i nie wolno ich naruszać, gdyż obrażony bóg ukaże osobiście winowajcę.

Wraz z końcem panowania Hammurabiego, świetność Babilonii upadła.

[edytuj] Wykopaliska

Na obecnym stanowisku archeologicznym, na którym od 1899 roku prowadzi się wykopaliska, odkryto między innymi:

• Bramę Isztar,
• Esagilę - świątynię Marduka,
• mury obronne,
• kompleks pałacowy,
• ziggurat Etemenanki, z którym kojarzy się biblijną Wieżę Babel.

[edytuj] Współczesność

Po zakończeniu II Wojny w Zatoce (2003-) niedaleko częściowo zrekonstruowanych pozostałości Babilonu znajdowała się główna baza wojsk polskich w Iraku, tzw. Camp Babilon.

[edytuj] Znaczenie religijne

[edytuj] Babilon w chrześcijaństwie

Babilon występuje w Apokalipsie Świętego Jana i według większości znawców Pisma jest tam synonimem, metaforą czy też eufemizmem na określenie antycznego Rzymu, uciskającego nową religię chrześcijańską tak, jak antyczny Babilon uciskał dawnych Żydów ze Starego Testamentu.

Wszędzie w Apokalipsie Babilon jest imieniem nierządnicy, która rządzi królami Ziemi i jeździ na siedmiogłowej bestii. Biblia przypisuje bestii numer 666.

Przez całe stulecia przedmiotem spekulacji było to, czego dotyczy Apokalipsa:

• według niektórych symbolizuje ona Rzym w czasach wczesnochrześcijańskich,
• według części protestantów symbolizuje ona Stolicę Apostolską, jako siedzibę papieża,
• według innych z kolei symbolizuje ona wszystkie fałszywe religie,
• ostatnio pojawia się teza, iż są to korporacje ponadnarodowe.

Według apokaliptyki chrześcijańskiej Babilon Wielki jawi się jako pogańska potęga ekonomiczna końca czasów.

[edytuj] Babilon w religii ruchu Rastafarian

Babilon jest dla rastafarian symbolem systemu uciskającego wolnych ludzi. W ideologii rastafariańskiej jest symbolem zepsucia i upadku zasad, ucisku i niesprawiedliwości oraz podziałów społecznych na lepszych i gorszych. W Piśmie Świętym Babilon to miasto, w którym rządził pieniądz, zamieszkane przez ludzi pragnących pieniędzy i zysku. To miasto zamieszkiwali również ludzie pokolenia Judy, którzy różnili się od innych. Żądza władzy i pieniędzy doprowadziły Babilon do upadku. Babilon dla Rastafarian to zło świata, symbol materializmu i niesprawiedliwości dokonywanej w pogoni za pieniądzem. Nieprawdą jest rozgłaszana w świecie przez przeciwników kościoła chrześcijańskiego (oraz pseudo-rastamanów) plotka, jakoby niektórzy Rastafarianie uważali Watykan za współczesny Babilon. Prawdziwi wyznawcy Rastafari nie pałają nienawiścią do żadnej religii. Nie chcą podziałów między ludźmi ze względu na religię, a takie według nich występują w Babilonie - współczesnym świecie dążącym do ostatecznego upadku.

[edytuj] Babilon w religii Świadków Jehowy

Świadkowie Jehowy upatrują pod postacią Babilonu Wielkiego z Apokalipsy wszystkie fałszywe religie świata, między innymi Kościół katolicki, które mają zostać zniszczone przez władców politycznych tuż przed Armagedonem.

Przypisy