Epimenides z Krety

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Epimenides Z Krety
Epimenides Z Krety

Epimenides z Krety (gr. Επιμενίδης), grecki kapłan, wieszcz, poeta i filozof grecki, czczony w Atenach jako cudotwórca, żył na przełomie VII i VI wieku p.n.e., ostatni z „siedmiu mędrców”, według podania zapadł w 57 r. życia w trwały sen. Około 596 r. przed Chrystusem został wezwany do Aten nawiedzonych wówczas przez zarazę, celem przebłagania bogów. Ułamki jego pism („Teogonia” i „Kretika”) zachowały się jako cytaty u innych autorów. Według Epimenidesa świat rozwijał się w pięciu etapach, a pramaterią tego było powietrze i noc. Według legendy Epimenides z Krety miał dożyć 157 lat.

Epimenidesowi przypisuje się wypowiedź zacytowaną w Biblii przez apostoła Pawła w Liście do Tytusa 1:12. Apostoł charakteryzując mieszkańców Krety napisał: "Jeden z nich, własny ich prorok, powiedział: `Kreteńczycy to zawsze kłamcy, bestie wyrządzające krzywdę, żarłoki bezczynne'" (cytat z przekładu Nowego Testamentu)