Epimenides z Krety

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Epimenides Z Krety
Epimenides Z Krety

Epimenides z Krety (gr. Επιμενίδης), grecki kapłan, wieszcz, poeta i filozof grecki, uchodzący w Atenach za cudotwórcę, żył na przełomie VII i VI wieku p.n.e., ostatni z „siedmiu mędrców”. Pochodzić miał z Fajstos[1]. Około roku 596 p.n.e. został wezwany do Aten nawiedzonych wówczas przez zarazę, celem przebłagania bogów [2]. Ułamki jego pism („Teogonia” i „Kretika”) zachowały się jako cytaty u innych autorów. Według Epimenidesa świat rozwijał się w pięciu etapach, a pramaterią tego było powietrze i noc.

Według legendy Epimenides w dzieciństwie zasnął w jaskini i obudził się po 57 latach obdarzony zdumiewającą mądrością, miał dożyć 157 lub 299 lat[3].

Epimenidesowi przypisuje się wypowiedź zacytowaną w Biblii przez apostoła Pawła w Liście do Tytusa 1:12. Apostoł charakteryzując mieszkańców Krety napisał: "Powiedział jeden z nich, ich własny wieszcz: 'Kreteńczycy zawsze kłamcy, złe bestie, brzuchy leniwe.'" [4] Ponieważ Epimenides sam był Kreteńczykiem, wypowiedź ta znana jest jako Paradoks Epimenidesa.

Przypisy