Erdenedzuu chijd

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Erdenedzuu chijd
Эрдэнэ-Зуу хийд
Widok na klasztor otoczony murem z końca XVIII w.
Widok na klasztor otoczony murem z końca XVIII w.
Państwo  Mongolia
Miejscowość okolice Karakorum
Kościół lamaizm
Założyciel klasztoru Abataj-chan
Data budowy 1586
Położenie na mapie Mongolii
Mapa lokalizacyjna Mongolii
Erdenedzuu chijd
Erdenedzuu chijd
Ziemia 47°12′06″N 102°50′36″E/47,201667 102,843333
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Erdenedzuu chijd (pisownia obecna, w polskich pracach stosowano także inne wersje, np. Erdene Dzuu[1]) (mong. Эрдэнэ-Зуу хийд) – jeden z najstarszych i największych klasztorów lamajskich w Mongolii, położony w mieście Karakorum.

Założony w 1586 przez Abataj-chana. Początkowo posiadał trzy główne świątynie: Dzuundzuu, Ichdzuu i Baruundzuu (odpowiednio: Wschodni Budda, Wielki Budda, Zachodni Budda), a cały ten zespół określano jako Gurwandzuu, czyli Trzech Buddów. Pełna nazwa klasztoru, ze słowem erdene (skarb) oznacza Drogocenne Statuy Buddy. Klasztor szybko się rozbudowywał i w 1792 miał 62 świątynie i ponad pół tysiąca pomniejszych budynków. W 1734 rozpoczęto budowę wielkiego prostokątnego muru otaczającego klasztor z 27 suburganami na każdym boku, zakończoną w 1804. W 1799 zbudowano Złoty Suburgan poświęcony czwartemu Bogdo gegenowi.

Jako jeden z kilku w kraju częściowo przetrwał akcję niszczenia świątyń i mordowania zakonników urządzoną przez komunistów w 1937. Do dziś zachował się zabytkowy mur otaczający kompleks klasztorny, trzy główne świątynie, kilka pomniejszych budynków oraz grobowce Abataj-chana i jego syna Gombodordż Tuszetu-chana, a także Złoty Suburgan i kilka steli kamiennych z czasów Imperium Mongolskiego. Obecnie w budynkach klasztornych jest muzeum z bogatymi zbiorami lamajskiej sztuki sakralnej.

Przypisy

Źródła[edytuj | edytuj kod]

  • Głabuś M., 2008: Mongolia. Wyd. Dialog.
  • Stefan Kojło, 1980. Mongolia. KAW.