Eufonium

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Eufonium

Eufonium (gr. "o miłym dźwięku") – instrument dęty blaszany o niskim dźwięku, inaczej sakshorn barytonowy, zaliczany do rodziny bugelhornów, podobnie jak skrzydłówka, sakshorn tenorowy i tuba.

Eufonium jest udoskonaloną postacią ofiklejdy, która z kolei pochodzi od serpentu Eufonium zostało wynalezione w roku 1843 przez kapelmistrza Sommera z Weimaru oraz Adolfa Saxa. W orkiestrach dętych pełni funkcję odpowiadającą wiolonczeli. Instrument strojony jest w B, brzmi o oktawę niżej od trąbki i oktawę wyżej od tuby.

Pierwotnie instrumenty były wyposażone w pięć lub sześć wentyli, później ograniczono ich liczbę do trzech lub czterech.

Zakres dźwięków jest zbliżony do puzonu, zaś barwa dźwięku przypomina waltornię. Eufonium używane jest przeważnie w orkiestrach dętych. W orkiestrach symfonicznych może zastąpić róg tenorowy. Niektórzy kompozytorzy romantyczni XIX wieku stosowali ten instrument w utworach symfonicznych.

Wikimedia Commons

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]