Eugen Bleuler

Z Wikipedii

Paul Eugen Bleuler (ur. 30 kwietnia 1857 r. w Zollikon koło Zurychu – zm. 15 lipca 1939 r. w Zollikon) – psychiatra szwajcarski.

[edytuj] Życie

Bleuler postanowił poświęcić się psychiatrii prawdopodobnie ze względu na to, że jego siostra zapadła na chorobę psychiczną. Studiował medycynę w Zurychu – studia ukończył w 1881 roku. Następnie podjął pracę jako asystent w klinikach psychiatrycznych Uniwersytetu Berneńskiego (Waldku) oraz Uniwersytetu Zuryskiego (Burghölzli). Studiował też w Paryżu i Monachium. W latach 1886-1898 był ordynatorem Kliniki Psychiatrycznej w Rheinau, w roku 1898 otrzymał to stanowisko w Burghölzli. Pracował tam w latach 1898-1927 jako dyrektor oraz profesor zwyczajny psychiatrii na Wydziale Medycznym Uniwersytetu Zuryskiego. Po jego śmierci dzieło ojca kontynuował jego syn Manfred Bleuler (1903-1994).

Dzieło Bleuler znany jest przede wszystkim dzięki temu, że w 1911 roku opisał jako jednostkę chorobową schizofrenię (1911: Dementia praecox oder Gruppe der Schizophrenien) – w ten sposób pojęcie to zastąpiło używane wówczas, a ukute przez Emila Kraepelina pojęcie dementia praecox. Zdaniem Bleulera, podstawowym symptomem schizofrenii jest ambiwalencja.

W 1911 roku Bleuler wprowadził też pojęcie autyzmu oraz morbus Bleuler.

Na stanowisku ordynatora Kliniki Psychiatrycznej Burghölzli Bleuler zetknął się z powstająca wówczas dopiero psychoanalizą, której najwybitniejszym przedstawicielem w Zurychu był wówczas młody asystent Kliniki, Carl Gustav Jung. Obcowanie z nowym kierunkiem ułatwiły Bleuerowi wyznawane przezeń poglądy: Bleuler uważał, że nie istnieje ostra granica pomiędzy chorobą umysłową i stanem zdrowia, pracując zaś, dbał o szczegółowe zbadanie każdego przypadku i o przedstawienie go jako procesu. Bleuler zajmował się "światami obłędu" konkretnych chorych, próbując dokonywać interpretacji ich wypowiedzi odnoszących się do rzeczywistości. w 1919 roku Bleuler prowadził terapię Wacława Niżyńskiego.

Bleuler wprowadził też pojęcie Udenotherapie – chodzi tu o metodę polegającą na tym, by w obliczu choroby nie stosować "akcjonizmu", lecz by poczekać na dalszy rozwój przypadku.

[edytuj] Literatura

• Eugen Bleuler: Dementia praecox oder Gruppe der Schizophrenien, Leipzig-Wien: Franz Deuticke 1911.
• Daniel Hell, Christian Scharfetter, Arnulf Möller (wyd.): Eugen Bleuler — Leben und Werk, Bern 2001, (Verlag Hans Huber), ISBN 3-456-83646-5.
• Willi Wottreng: Hirnriss - Wie die Irrenärzte Auguste Forel & Eugen Bleuler das Menschengeschlecht retten wollten, Weltwoche-ABC-Verlag Zürich, ISBN 3-85504-177-6.
• Thomas Huonker: Diagnose 'moralisch defekt'. Kastration, Sterilisation und Rassenhygiene im Dienst der Schweizer Sozialpolitik und Psychiatrie 1890-1970, (Verlag Orell Füssli), Zürich 2003. ISBN 3-280-06003-6.