Ewangeliarz Archangielski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Karta z Ewangeliarza Archangielskiego

Ewangeliarz Archangielskipergaminowy manuskrypt z 1092 roku, sporządzony rękoma dwóch kopistów[1]. Zawiera wybór fragmentów czterech Ewangelii w przekładzie na język staro-cerkiewno-słowiański, przeznaczonych na każdy dzień roku. Obecnie przechowywany jest w Rosyjskiej Bibliotece Państwowej w Moskwie.

Ewangeliarz składa się ze 178 kart. Cechy językowe wskazują, że sporządzony został prawdopodobnie w południowej części Rusi. Jego współczesna historia zaczyna się w 1876 roku, kiedy to został odnaleziony w Archangielsku przez kupca starowiercę S.T. Bolszakowa i przesłany do Moskwy[2]. Pierwsze opisy Ewangeliarza opublikowali archimandryta Amfilochiusz (Описание Евангелия 1092 года, 1877) oraz I.I. Sriezniewski (Древние памятники русского письма и языка X—XIV вв., 1882). Facsimile tekstu wydano w 1912 roku, a w 1997 roku ukazało się opatrzone aparatem naukowym wydanie krytyczne[2]. Charakterystyczne dla manuskryptu są wykonane czerwienią inicjały i winiety[1].

W roku 1997 Ewangeliarz Archangielski został wpisany na listę UNESCO Pamięć Świata[3].

Wikimedia Commons

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Svend Dahl: Dzieje książki. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1965, s. 75.
  2. 2,0 2,1 С.Г. Шулежкова: Хрестоматия по старославянскому языку. Mocква: Флинта, 2012, s. 126-127.
  3. Archangel Gospel of 1092 (ang.). unesco.org. [dostęp 2013-10-15].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Słownik starożytności słowiańskich. T. 1. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1961.