Fanny Gordon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Fanny Gordon

Fanny Gordon, właściwie Fajga Jofe[1] , także Faina Cwietkowska lub Kwiatkowska, ros. Фаина Марковна Квятковская, ur. w Jałcie[2] 23 grudnia 1914, zm. 9 lipca 1991 w Leningradzie – polska kompozytorka, z pochodzenia Rosjanka.

Po rewolucji październikowej emigrowała do Polski. Występowała jako aktorka w teatrzyku "Morskie Oko". Pisała wiersze. Skomponowała operetkę Jacht miłości (1933), rewię Podróż na księżyc, oraz wiele piosenek, z których niektóre stały się wielkimi przebojami, przede wszystkim Skrwawione serce, Nietoperze, Pod samowarem i Bal u Starego Joska (inny tytuł Bal na Gnojnej), utwór powszechnie po wojnie uważany za przedmiejski.

Nie posiadała żadnego wykształcenia muzycznego (podobno nawet nie znała nut), a kompozycje opracowywali jej muzycznie znani kompozytorzy, m.in. Zygmunt Białostocki i Władysław Eiger. W czasie II wojny światowej przedostała się do ZSRR, gdzie mieszkała już do końca życia.

Piosenki

  • Abdu Bej (sł. Ludwik Szmaragd)
  • Bal u Starego Joska (Julian Krzewiński/Leopold Brodziński)
  • Betty (J. Krzewiński/L. Brodziński) – 1933
  • Caballeros z Granady (Szer-Szeń (Jan Brzechwa))
  • Dla mej kochanki (Andrzej Włast) – 1931
  • Gdy miłość zapuka do drzwi – 1939
  • I tak mi ciebie żal
  • Na duszę smutek padł (J. Krzewiński/L. Brodziński) – 1933
  • New York Baby (J. Krzewiński/L. Brodziński) – 1933
  • Nietoperze (Szer-Szeń) – 1930
  • Ostatnia noc (L. Szmaragd)
  • Pod samowarem (A. Żuławska)
  • Siemieczki (A. Włast)
  • Skrwawione serce (Walery Jastrzębiec-Rudnicki) – 1931
  • Złudzenie (A. Włast)

Przypisy