Flauta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Flauta na Zatoce Puckiej

Flauta (sztil, cisza morska) – termin żeglarski oznaczający brak wiatru. Pogoda całkowicie bezwietrzna, prędkość wiatru 0,2 m/s (< 1 km/h), 0° w skali Beauforta). Lustrzana tafla wody.

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

Wg Słownika wyrazów obcych Władysława Kopalińskiego słowo "flauta" pochodzi z niemieckiego Flaute ('cisza morska'), wywodzącego się od flau ('słaby; ospały').

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]